ย่างนั้นตอนที่ออกจากวังก็พาหลิวตงเยว่ไปรับใช้ข้างกายได้
ทว่าทุกเรื่องล้วนขึ้นอยู่กับความมานะของคน หากนางคิดหาทางก็อาจจะพาหลิวตงเยว่ออกจากวังได้จริงๆ ก็ได้
ขณะที่เจียงเซี่ยนกำลังครุ่นคิดอยู่ หลิวตงเยว่ก็ช่วยเหล่านางในแกะห่อผ้าที่หลิวชิงหมิงมอบให้
ลายเปี้ยนตี้จินสีแดงอ่อน ผ้าไหมหังสีเหลืองอ่อน ผ้าต่วนหูสีเขียวขจี ผ้าไหมจาง[1]สีม่วง ผ้าไหมย้อมสี…ลายดอกไม้สวยงามนานาชนิด แวววาวจนนางแสบตา
“ว้าว สีนี้สวยจริงๆ!” หลิวตงเยว่ดึงผ้าสีม่วงอ่อนออกมาพับหนึ่งและเอ่ยว่า “ข้ารู้แค่ว่าผ้าต่วนสิบลายมีลายคนโท กระถางดอกไม้ และภาพวาดพู่กันจีน แต่ยังไม่เคยเห็นผ้าต่วนสิบลายที่ทอจากว่านน้ำและใช้สีสิบสีเลย ช่างแปลกใหม่จริงๆ! นี่คงเป็นแบบใหม่ของเจียงหนานกระมัง? หรือไม่แน่อาจจะเป็นแบบของเมืองซูก็ได้นะขอรับ? ท่านหญิง ผ้าสีแบบนี้พอถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วตัดเสื้อคลุมยาวสวยที่สุดเลย…”
เจียงเซี่ยนพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
หลี่เชียนเคยบอกว่าจะมอบผ้าแบบใหม่ที่เป็นที่นิยมที่เจียงหนานให้นางตัดเสื้อ…หลิวชิงหมิงนั่นคงจะไม่ได้…
หัวใจของนางเต้นผิดจังหวะขึ้นมาและเร็วเหมือนรัวกลองอย่างไม่สามารถอธิบายได้
ทว่าหลิวตงเยว่ยังคงพูดอยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้จักสำรวม “ชิ้นนี้ทอเป็นลายลูกอิงเถา[2] แถมยังมีใบไม้สีเขียวสองสามใบด้วย…ดูสีของลายนี้สิขอรับ ต้องไม่ใช่ของบรรณาการที่ทอจากเจียงหนานอย่างแน่นอน พวกเขาไม่กล้าส่งผ้าที่ทอลายแบบนี้เข้ามาใ
