นวังหรอก…นิ่มมาก ไหมลื่นดุจสายน้ำ คุณภาพดีกว่าของบรรณาการพวกนั้นเสียอีก…หลิวชิงหมิงไม่ได้โม้ คิดนำผ้าแบบพับนี้เข้ามาให้ท่านหญิงได้ด้วย เขาก็ช่างคิดเช่นกัน…”
ใช่แล้ว!
ไม่แน่นางอาจจะคิดมากไปก็ได้!
บางทีนี่อาจจะเป็นของที่หลิวชิงหมิงประจบนางเพราะอยากได้รับการคุ้มครองจากนางก็ได้…
หัวใจของเจียงเซี่ยนค่อยๆ สงบลงอีกครั้ง พอเก็บของเรียบร้อยก็สั่งหลิวตงเยว่อีกเล็กน้อย แล้วนางก็ไปที่ตำหนักซีซานที่ไป๋ซู่อยู่
แม้ว่าผ่านเทศกาลโคมไฟ[3]ไปแล้วถึงจะออกจากวัง แต่ไป๋ซู่ก็เริ่มเก็บของแล้ว
ของตกแต่งและของใช้ตลอดทั้งปีล้วนเป็นของในวัง จึงเอาไปไม่ได้ สิ่งที่เอาไปได้ก็มีเพียงเสื้อผ้าและเครื่องประดับไม่กี่ชิ้นเท่านั้น
ไม่รู้ทำไม เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็รู้สึกอ้างว้างเล็กน้อย
นางลากไป๋ซู่มาที่ตำหนัก มอบถุงเงินให้ไป๋ซู่ถุงหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าจัดการตามใจชอบเถอะ?”
ไป๋ซู่เปิดถุงเงินอย่างไม่เข้าใจ ข้างในเป็นตั๋วเงินหลายใบ
“นี่…” นางหยิบออกมาดูคร่าวๆ น่าจะประมาณสองสามหมื่นตำลึง “เจ้าให้สิ่งนี้กับข้าทำไม…” นางใส่ตั๋วเงินเข้าไปในถุงเงินอีกครั้ง และยัดให้เจียงเซี่ยน
“เจ้าเก็บไว้!” เจียงเซี่ยนจับมือของไป๋ซู่ไว้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ต่อไปยังมีคนและเรื่องที่ตระกูลเฉาต้องจัดการอีกมาก ข้าคิดดูแล้ว ให้อะไรเจ้าก็สู้ให้สิ่งนี้ไม่ได้…ภาพวาดโบราณและของเล่นต่างมีทางหาได้ มีแต่สิ่งนี้ที่ละลายไปแล้วก็เป็นของชิ้นใหม่อีก…”
ไป๋ซู่คิด
