อยเข้าสังคม
ไทฮองไทเฮาก็ไม่ได้ตำหนิเช่นกัน และให้นางนั่งลงคุยกัน
“คิดว่าเจ้าคงรู้แล้ว คนสกุลเฉาไม่สบายและพักผ่อนอย่างสงบอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่ว ส่วนข้าก็อายุมากแล้วทนเสียงโหวกเหวกไม่ไหว งานเลี้ยงรวมตัวทุกคนในครอบครัว วันส่งท้ายปีเก่าปีนี้จึงให้เจ้านำพวกสตรีบรรดาศักดิ์เข้าเฝ้าถวายพระพร” ไทฮองไทเฮานอนตะแคงอยู่บนหมอนอิงใบใหญ่ที่ปักลายลูกพลับสี่ลูกสีเหลืองของเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง พลางมององค์หญิงเฉียนอันที่หลังตั้งตรง ท่าทางนอบน้อม และกึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หลังจากหย่งอันจากไป ข้าก็ไม่มีกะจิตกะใจอบรมสั่งสอนเจ้าเช่นกัน เวลานี้ไม่มีใครคุมงานของวังทั้งหก อย่างไรเจ้าก็เป็นธิดาของฮ่องเต้เซี่ยวจงเช่นกัน เรื่องบางเรื่องก็ต้องเรียนรู้ไว้หน่อย”
ความนัยที่แฝงอยู่ในนั้นคือ เหมือนจะเป็นเพราะเฉาไทเฮา นางถึงได้ถูกราชวงศ์ทอดทิ้งเช่นนี้ จนไม่มีแม้แต่ขบวนเสด็จอย่างองค์หญิงทั่วไป
——————–
