ยงแต่เจียงเซี่ยนแล้ว แม้แต่หลิวตงเยว่ก็รู้สึกแปลกใจ
เขาช่วยขันทีเหล่านั้นวางห่อผ้าทั้งหมดในมือลงบนเตียงอรหันต์ที่อยู่ข้างๆ เจียงเซี่ยนถึงถามหลิวชิงหมิง “ทำไมวันนี้ขันทีหลิวถึงว่างมาที่ตำหนักของข้าได้?”
หลิวชิงหมิงท่าทางนอบน้อมมาก และเอ่ยว่า “ข้าเพิ่งมาอยู่ใหม่ ไม่รู้ธรรมเนียม หากมีตรงไหนล่วงเกินท่านหญิง ขอท่านหญิงโปรดอภัยให้ด้วย อย่าลดตัวลงมาถือสากับคนอย่างข้าน้อยเลยขอรับ”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ว่าทำไมถึงทำให้เขาจดจำนางแบบนี้ นางพยักหน้าอย่างขอไปที เหมือนตกลงแล้ว ทว่าความจริงไม่ได้ตกลงอะไรทั้งนั้น
หลิวชิงหมิงดูเหมือนไม่ได้ต้องการให้เจียงเซี่ยนตอบเขา และเอ่ยต่อว่า “เมื่อก่อนข้ารับใช้อยู่ที่ฝ่ายซักล้าง เรื่องอื่นข้าไม่สนใจ แต่กลับถนัดเรื่องผ้าที่สุดแล้ว ข้าก็ไม่มีของดีอะไรเช่นกัน จึงนำผ้าสำหรับฤดูใบไม้ผลิหลายพับซึ่งล้วนเป็นที่นิยมที่สุดทางฝั่งเจียงหนานที่ส่งบรรณาการมาตอนฤดูหนาวปีนี้มาให้ท่านหญิงตัดเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ผลิสักสองสามชุดขอรับ”
——————–
