ไทฮองไทเฮาไปไม่ได้ ขอเพียงไทฮองไทเฮาไม่ตกลง ลูกสาวก็ไม่มีทางต้องแต่งงานไปอยู่แดนไกล
ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้าไป๋ซู่ยังมีสตรีที่มีชื่อเสียงอย่างหานถงซินท่านหญิงชิงอี๋และไช่หรูอี้คุณหนูใหญ่แห่งจวนจิ้นอันโหว…อย่างไรก็คงมาไม่ถึงลูกสาวของตนเอง
“ไม่งั้นจะบอกให้เจ้ามีเรื่องอะไรก็ไปถามไทฮองไทเฮาให้มากๆ ทำไมเล่า?” เป่ยติ้งโหวก็ไม่รู้ว่าจะพูดให้ชัดเจนอย่างไร “เจ้าไม่อยากให้จ่างจูแต่งงานไปอยู่ที่ไกลๆ แล้วคนอื่นอยากให้ลูกสาวแต่งงานไปอยู่ไกลๆ งั้นหรือ? เวลานี้ใครจะไม่คิดหาทางแยกลูกสาวตนเองออกไปจากเรื่องนี้บ้าง? ยิ่งกว่านั้นตระกูลหานกับตระกูลไช่มีทางเลือกมากกว่าพวกเรา…” แล้วเอ่ยอย่างรู้สึกดีใจว่า “ยังดีที่ครั้งนี้เฉาไทเฮาถูกใจจ่างจู หากรอให้เจ้าช่วยวางแผนให้จ่างจู ข้าว่าถึงเวลานั้นคนที่แต่งงานต้องเป็นจ่างจูของพวกเราแน่!”
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวหน้าร้อนผะผ่าว ทว่าพอนึกถึงเมื่อก่อนตอนที่เฉาไทเฮาว่าราชการหลังม่าน จวนเป่ยติ้งโหวต้องพึ่งพาอาศัยตระกูลเจียงกับตระกูลหวังถึงจะพอจะยืนอยู่ในราชสำนักได้ เวลานี้ตระกูลเฉาตกอับแล้ว แต่พวกเขากลับต้องให้ลูกสาวแต่งงานเข้าไป…นางก็ยังคงรู้สึกไม่พอใจ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นจึงส่งสาส์นเข้าวังอีก
ไทฮองไทเฮายังคิดว่าเรื่องนี้จัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนที่เจอฮูหยินเป่ยติ้งโหวยังยิ้มพลางเอ่ยว่า “ทำไมยังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่อีก? เมื่อวานหลังจากเจ้ากลับบ้านไป เป่ยติ้งโหวทะเลาะกับเจ้างั้นหรื
