อ?”
“ทะเลาะไปจะมีประโยชน์อะไรเล่าเพคะ?” ฮูหยินเป่ยติ้งโหวพูดไปน้ำตาก็ร่วงลงมาอีก และเอ่ยว่า “ท่านโหวของพวกเรากลับมาบอกว่า เจิ้นกั๋วกงคิดว่านี่เป็นการแต่งงานที่ดี จึงตัดสินใจให้จ่างจูของพวกเราแต่งงานกับเฉาเซวียนเพคะ!”
ไทฮองไทเฮาตกใจมาก ทว่าพอคิดอีกทีก็เข้าใจ
ใบหน้าของนางฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างไม่อาจควบคุมได้
เวลานี้นางยังไม่ตาย ตระกูลเจียงก็ถึงขั้นต้องให้ไป๋ซู่ไปแต่งงานเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์กับเฉาไทเฮาแล้ว หากนางไม่อยู่แล้ว…ตระกูลเจียงและตระกูลหวังจะมีที่ยืนงั้นหรือ!
นางทำเพื่อฮ่องเต้มากขนาดนั้น คิดไม่ถึงว่าฮ่องเต้กลับไม่รับน้ำใจและสำนึกในบุญคุณแม้แต่น้อย!
ไร้ความปรานีโดยกำเนิดเช่นนี้ สมกับเป็นบุตรของคนของสกุลเฉาจริงๆ!
“เจ้าอย่าเสียใจไปเลย” ไทฮองไทเฮาเอ่ย “เมื่อก่อนตอนที่เฉาไทเฮาสำเร็จราชการแทน พวกเราต้องพึ่งพาอาศัยเจิ้นกั๋วกงถึงจะหายใจได้ เวลานี้ก็พึ่งพาอาศัยเจิ้นกั๋วกงถึงจะมีความดีความชอบที่ช่วยให้ฝ่าบาทได้ว่าราชการด้วยพระองค์เอง เจ้าต้องเชื่อเจิ้นกั๋วกงถึงจะถูก ในเมื่อเขาบอกว่าการแต่งงานนี้ไม่เลว ข้าก็คิดว่าจะต้องมีสาเหตุที่เขาคิดว่าดีแน่ เขาไม่มีทางให้ไป๋ซู่ขาดทุนหรอก”
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวผิดหวังมาก
ทว่าไทฮองไทเฮากลับคิดเรื่องจ้าวอี้ รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก จนไม่มีอารมณ์คุยกับฮูหยินเป่ยติ้งโหวแล้ว จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อเฉาไทเฮาส่งคนมาสู่ขอ และเจิ้นกั๋วกงกับท่านโหวของพวกเจ้าก็ตกลงแล้
