ว ข้าว่าเรื่องนี้ก็เอาตามนี้แล้วกัน! เจ้าไปบอกจ่างจูเดี๋ยวนี้ กำหนดวันแล้วก็เข้าวังมาบอกข้าหน่อย จ่างจูอยู่ข้างกายข้ามาหลายปีขนาดนี้ เป็นเด็กที่ข้าเห็นมาตั้งแต่เล็กจนโต นางแต่งงาน อย่างไรข้าก็ต้องมอบของไว้ให้นางเป็นที่ระลึกสักสองสามชิ้น”
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวน้ำตาคลอ แต่ก็ไม่กล้าล่วงเกินแม้แต่นิดเดียว นางตอบว่า “เพคะ” อย่างนอบน้อมและระมัดระวัง แล้วตามนางในไปที่ตำหนักซีซานที่ไป๋ซู่อยู่
ทว่าไทฮองไทเฮากลับโกรธจนทำถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือแตกละเอียดหมด
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวยังคิดว่าไทฮองไทเฮากำลังโกรธเฉาไทเฮา ตอนที่เจอไป๋ซู่ก็ไม่กล้าพูดมากเช่นกัน เพียงแค่ให้นางเตรียมตัวไว้ และกลับจวนครั้งนี้อาจจะอยู่ที่จวนไปตลอดเลย
สตรีจะแต่งงาน มีสิ่งที่ต้องเรียนรู้มากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลายปีนี้ไป๋ซู่อยู่ในวังตลอด ธรรมเนียมในวังกับข้างนอกก็ไม่เหมือนกัน สิ่งที่จำเป็นต้องเรียนรู้จึงมีมากขึ้น
หัวใจที่แขวนอยู่กลางอากาศของไป๋ซู่ถึงวางลงอย่างสงบได้
พอรู้ว่าเรื่องแต่งงานของตนเองกับเฉาเซวียนถือว่ากำหนดเป็นที่แน่นอนแล้ว
นางก็รู้สึกหน้าร้อน และตอบเสียงเบาว่า “เจ้าค่ะ”
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวถอนหายใจ และลุกขึ้นบอกลา
เวลานี้ไป๋ซู่ถึงเห็นความผิดปกติของมารดา นางอดที่จะดึงมือของมารดาไว้ไม่ได้ และเอ่ยว่า “ท่านเป็นอะไรไปหรือ? ไม่อยากให้ข้าแต่งเข้าตระกูลเฉาหรือ?”
นางไม่อยากให้ท่านแม่รู้สึกว่านางถูกบังคับ และแค้นตระกูลเฉากับเฉาเซวียน
ต
