าอย่างดี อย่างนั้นก็แต่งงานกับคนที่ตนเองชอบดีกว่า
เขาตบบ่าหลี่เชียนอย่างไม่ใส่ใจ และเอ่ยว่า “เจ้าพูดมีเหตุผล เห็นข้าเป็นแบบนี้แล้ว เจ้าเองก็หาผู้หญิงที่ตนเองชอบเถอะ! ชีวิตยังอีกยาวไกล อย่างไรก็ต้องมีของที่ชอบสักอย่างสองอย่าง” น้ำเสียงท้อแท้สิ้นหวังยิ่งนัก
หลี่เชียนยังคิดฟุ้งซ่านอยู่เล็กน้อย และกำลังอยากเปลี่ยนเรื่องพอดี พอได้ยินเฉาเซวียนเอ่ยเช่นนี้ แน่นอนว่าก็ต้องเปลี่ยนเรื่องไปตามคำพูดของเขา “ถึงข้าจะเคยเจอคุณหนูไป๋ซู่แค่สองสามครั้ง แต่ข้าก็รู้สึกว่าคุณหนูไป๋ซู่เป็นคนที่ไม่เลวทีเดียว ถึงแม้จะเป็นการคลุมถุงชน ทว่านั่นก็เป็นภรรยาที่แต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณีของเจ้าและเป็นแม่ของลูกเจ้าในอนาคตเช่นกัน แม้จะรักใคร่กันอย่างลึกซึ้งไม่ได้ ก็ต้องให้เกียรติกันและกัน ดังนั้นก็เลิกบ่นได้แล้ว…คนอื่นได้ยินเข้าจะไม่ดี”
เฉาเซวียนถอนหายใจอย่างแรง และเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้ว!” แล้วลุกขึ้นให้คนม้วนม่านไม้ไผ่ที่บังอยู่หน้าศาลาริมน้ำ พลางบิดขี้เกียจยาวๆ แล้วหันกลับมาเอ่ยกับหลี่เชียนด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราไปตกปลากันเถอะ?”
ฤดูนี้ตกปลากับผีน่ะสิ!
หลี่เชียนบ่นอยู่ในใจ แต่กลับไม่แสดงออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย เขายิ้มและมุ่งหน้าไปริมทะเลสาบกับเฉาเซวียน ทว่าในใจกลับคิดถึงการละเล่นบนน้ำแข็งที่ทะเลสาบสือช่า
หิมะตกแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานทะเลสาบสือช่าก็น่าจะเป็นน้ำแข็งแล้วกระมัง?
ไม่รู้ว่าเจียงลวี่จะพาเจียงเซี่ยนไปเมื่อ
