ไร?
หากสองสามวันนั้นเขาลางาน ไม่รู้จะได้เจอหรือไม่?
ยังมีของที่วันนั้นเขาสัญญาว่าจะซื้อให้เจียงเซี่ยน…จะส่งถึงมือของเจียงเซี่ยนได้อย่างไร?
ตอนนี้เขาเป็นองครักษ์ของภูเขาวั่นโซ่วแล้ว เฉาไทเฮากับฮ่องเต้ผิดใจกัน พวกเขาที่เป็นองครักษ์ก็หาข้ออ้างเข้าวังไม่ได้ด้วยซ้ำ หรือต่อให้หาข้ออ้างได้แล้ว ในความคิดของพวกคนในวัง พวกเขาก็เหมือนคนที่ถูกเนรเทศไปชายแดนและเป็นโรคที่สามารถแพร่เชื้อให้คนอื่นได้ หากไม่หลบเลี่ยงไปไกลๆ ก็ต้องระวังตัว เดินไปไหนก็จะมีคนคอยจับตามอง เขาจะมีโอกาสคุยกับเจียงเซี่ยนที่ไหนกัน
เรื่องนี้จะทำอย่างไรดี?
เป็นครั้งแรกที่หลี่เชียนรู้สึกว่าตอนนั้นตนเองเขลาเล็กน้อยที่เคยดีใจที่ได้อยู่ภูเขาวั่นโซ่ว!
เขาส่งใครสักคนไปดูทะเลสาบสือช่าหน่อยดีกว่า
หากทะเลสาบสือช่าเป็นน้ำแข็งแล้ว อย่างน้อยตอนที่เจียงเซี่ยนไปดูการละเล่นบนน้ำแข็ง เขาก็คงมีโอกาสได้พบนาง
หิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ
พระราชวังต้องห้ามขาวโพลนไปหมด เหมือนพระราชวังที่เหล่าเทพเซียนอาศัยอยู่ในนิทานเรื่องเล่า
ในห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิง เจียงเซี่ยนกำลังคุยกับไทฮองไทเฮา “ก็จัดงานเลี้ยงที่ศาลาข้างต้นหอมหมื่นลี้ ใต้ศาลานั้นมีเตาไฟ ถึงเวลานั้นให้คนจุดเตาไว้ก่อน และติดม่านผ้าฝ้ายรอบด้าน ตอนที่ชมดอกเหมยก็ม้วนขึ้น ตอนที่ดื่มเหล้าก็ปล่อยลง ไม่หนาว”
ชาติก่อน นางก็เคยลอง
ไทฮองไทเฮาพยักหน้าอย่างมีความสุข และเอ่ยพลางถอนหายใจอย่างใจหายว่า “เป่
