ของคนรับใช้จริงๆ ไทฮองไทเฮาจึงดื่มลำบากเล็กน้อย
ไทฮองไท่เฟยอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และเอ่ยว่า “เป่าหนิง ให้ฟางหลิงทำดีกว่า! เจ้าให้ฉิงเค่อช่วยเจ้าจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยหน่อย ลมจะได้ไม่พัดเข้าไปในเสื้อผ้าแล้วเป็นหวัด”
เจียงเซี่ยนคืนถ้วยเล็กให้เมิ่งฟางหลิงอีกครั้งอย่างผิดหวัง และยืนให้ฉิงเค่อช่วยนางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอยู่ข้างๆ
ไทฮองไทเฮาฝืนยิ้มไว้และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “ข้ารู้ว่าเจ้ากตัญญู แต่ความกตัญญูก็อาจจะไม่ใช่การนำชามาและรินน้ำให้เสมอไป เจ้าสบายดี ยายวางใจ ก็เป็นความกตัญญูเหมือนกัน”
ตาของเจียงเซี่ยนแดงหมดแล้ว
หมอหลวงเถียนวิ่งเข้ามาพร้อมกับขันทีสองคนที่ถือกล่องปฐมพยาบาล ทุกคนรีบลุกขึ้นหลีกทางให้ หมอหลวงเถียนเอ่ยว่า “หลีกไป” แล้วก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิงข้างๆ อย่างไม่เกรงใจ และจับชีพจรบนข้อมือที่คลุมผ้าเช็ดหน้าสีขาวของไทฮองไทเฮา
ทุกคนต่างมองหมอหลวงเถียนอย่างกระวนกระวาย
นานมาก พอจับชีพจรทั้งมือซ้ายและมือขวาแล้วหมอหลวงเถียนก็สีหน้าผ่อนคลายลง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไทฮองไทเฮาเพียงแค่ความโกรธกระทบกระเทือนหัวใจ กินยาเม็ดคลายเส้นสักหน่อยก็หายแล้ว ยาต้มก็ไม่ต้อง”
บรรยากาศในห้องผ่อนคลายขึ้น
ไทฮองไทเฮาได้ยินก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าบอกว่าข้าไม่เป็นไร พวกเจ้าก็จะเชิญหมอหลวงเถียนมาให้ได้ พอดีเลย เป่าหนิงเพิ่งกลับมาจากจวนเจิ้นกั๋วกง เจ้าตรวจชีพจรปกติให้นางหน่อย”
ท่
