ประโยคหลังคือมอบให้เจ้า และเป็นของของเจ้าเองแล้ว
จ้าวอี้ทำเหมือนที่เจียงเซี่ยนคิด เขาเอ่ยทันทีโดยไม่คิดด้วยซ้ำ เพื่อแสดงความใจกว้างของตนเองว่า “แน่นอนว่ามอบให้เจ้าอยู่แล้ว! ข้าจะให้ท้องพระคลังลงบัญชีไว้”
ใช้ได้นี่นา!
สีหน้าของเจียงเซี่ยนคลายความโกรธไปเล็กน้อย
จ้าวอี้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก จึงเริ่มเอ่ยเรื่องของคนสกุลฟางอีกครั้ง “เจ้าว่า เสด็จแม่จะทำอะไรกันแน่? แม่นมฟางดูแลข้ามานานขนาดนี้ แม้จะไม่มีความดีความชอบ แต่ก็ทุ่มเททำงานอย่างหนัก หากจะแต่งตั้งตำแหน่งให้เป็นรางวัล ก็แต่งตั้งไปเลย ถ้าเป็นเรื่องอื่น…” เขาอาจจะคิดถึงอะไรบางอย่าง สายตาจึงมืดมน “ก็ต้องบอกข้าสักคำ…ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ขาดนางไม่ได้…ถึงข้าจะตกลง เหล่าราชเลขาธิการในราชสำนักก็ไม่เห็นด้วยอยู่ดีนี่นา…”
“งั้นฝ่าบาทมาหาหม่อมฉันทำไม?” เจียงเซี่ยนได้ยินเขาบ่นเหมือนผู้หญิงก็รำคาญ “ฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้ ส่งคนไปถามไทเฮาก็จบแล้ว ฝ่าบาทดูพระองค์เองตอนนี้สิว่าเหมือนอะไร?”
นางยังไม่ทันได้พูด จ้าวอี้ก็ตาสว่างแล้ว และเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ตอนนี้ข้าเป็นฮ่องเต้ ส่งคนไปถามก็จบแล้ว พวกเขายังกล้าไม่บอกข้างั้นหรือ?”
ไม่กล้าปิดบังเจ้า แต่หลอกเจ้าได้!
เจียงเซี่ยนพึมพำในใจ
