‘หิมะหยุดตรงดั่งใจ’ ของหวังซีจือ ‘ภาพสระน้ำปลายฤดูใบไม้ร่วง’ ของจ้าวจี๋ ‘ปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร’ ที่พระถังซัมจั๋งอธิบายด้วยตนเองเล่มหนึ่ง ‘ตำราเกี่ยวกับชา’ เรื่องหนึ่ง ‘คู่มือกล้วยไม้’ เล่มหนึ่ง ไหและคนโทสีเขียวฟ้าที่หรู่เหยาผลิตออกมาชุดหนึ่ง ไข่มุกเรืองแสงขนาดเท่าไข่ห่านสองเม็ด จานฝนหมึกเถา[2]ชิ้นหนึ่ง จานฝนหมึกตวน[3]หนึ่งชิ้น…ยังมีหยกไขมันแพะที่แกะสลักเป็นทรงดอกบัวและรากบัวสีขาวนวลชิ้นหนึ่ง มากมาย ไม่น้อยกว่าสี่สิบหรือห้าสิบชิ้น
ไทฮองไทเฮาอดที่จะเบิกตาโตไม่ได้ และเอ่ยว่า “เป่าหนิง นี่เจ้าจะย้ายบ้านหรือ?”
ส่วนไทฮองไท่เฟยกลับรู้สึกว่าดอกบัวและรากบัวสีขาวนวลชิ้นนั้นสวยมาก จึงเข้ามาลูบใบบัวสีเขียวขจีที่งอกอยู่บนรากบัวนั้น และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ไทฮองไทเฮา ทอดพระเนตรสิเพคะ ใต้ดอกบัวข้างใบบัวยังมีแห้วสีดำห้อยอยู่หลายลูกด้วย เหมือนเพิ่งดึงขึ้นมาจากน้ำ แวววาว และฝีมือประณีตมากจริงๆ”
เจียงเซี่ยนหัวเราะและเอ่ยว่า “งามใช่ไหมล่ะเพคะ! ถึงเวลานั้นค่อยหาโถกระจกใสสักชิ้น เติมน้ำและวางลงไป ดูไกลๆ ก็เหมือนกับของจริง”
เมื่อก่อนนางอนุมัติฎีกาจนเหนื่อยแล้วก็จะเดินไปดูดอกบัวนี้หน้าชั้นวางของ นางยังตั้งชื่อให้หยกแกะสลักชิ้นนี้ด้วยว่า ‘มหาสมุทรไร้เกลียวคลื่น’…
คิดถึงตรงนี้ นางก็เหลือบตาลง
