“เป่าหนิง!” ไป๋ซู่สีหน้าจริงจัง “เจ้ากลายเป็นคนสุดโต่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร! ถึงแม้สรรพสิ่งในโลกนี้จะมีทั้งหยินและหยาง แต่ในหยางก็ยังมีหยินอยู่จุดหนึ่ง ในหยินก็ยังมีหยางอยู่จุดหนึ่ง เจ้าไม่สามารถมองคนกับเรื่องราวเป็นสีดำกับสีขาวได้ ตรงกลางยังมีสีเทา…พวกนางก็ไม่ได้กีดขวางอะไรเจ้าเสียหน่อย แค่มาเจอเท่านั้น แต่หลังจากพวกนางกลับไปกลับสามารถคุยโวโอ้อวดกับคนอื่นได้ว่าเคยติดต่อกับเจ้า แล้วทำไมจะไม่ทำเล่า? เจ้าดูตัวเจ้าเอง ปกติดีกับข้าแค่ไหน กับพวกนางก็ยิ้มให้มากขึ้นหน่อยไม่ได้เชียวหรือ”
เจียงเซี่ยนไม่อยากแม้แต่นิดเดียว ทว่านางไม่อยากทำให้ไป๋ซู่ลำบากใจ คนในวังฉือหนิงต่างรู้ว่าไป๋ซู่เป็นสหายนาง พวกนางไม่กล้าว่าเจียงเซี่ยน แต่กลับจะว่าไป๋ซู่
“งั้นก็ให้พวกนางเข้ามาแล้วกัน!” เจียงเซี่ยนยังคงไม่อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นเดิม จึงถือโอกาสมวยผมตนเองตามใจชอบ และเอียงตัวอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างพบหานถงซินกับคุณหนูใหญ่ไช่
หานถงซินบ่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “เป่าหนิง พวกเราเป็นแขก นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะต้อนรับพวกเราเช่นนี้”
