ตอนที่มาภูเขาวั่นโซ่วนางรู้สึกหดหู่ มาด้วยความหวาดกลัวที่ไม่รู้อนาคต ทว่าตอนกลับไปกลับรู้สึกมีความสุข รู้สึกว่าอนาคตที่มืดมนในชาติก่อนถูกมีดกรีดจนขาดเป็นรู และมีแสงแดดส่องเข้ามามากมาย
บางทีชีวิตของนางอาจจะสดใสในไม่ช้าแล้ว
เจียงเซี่ยนชมทิวทัศน์ระหว่างทาง รู้สึกว่ากิ่งเรียวยาวที่ลู่ลงมาของต้นหลิวที่ปลูกอยู่ทั่วสองฝั่งเหมือนผ้าไหมสีเขียวสิบล้านผืน สวยงามมาก
นางยิ้มพลางเอ่ยกับฉิงเค่อที่ชงนมซิ่งเหริน[1]มาให้นางว่า “ต่อไปที่ที่ข้าอยู่ก็ปลูกต้นหลิวด้วย”
ฉิงเค่อยิ้มและเอ่ยว่า “ถึงเวลานั้นท่านอยากปลูกอะไรก็ปลูกได้เจ้าค่ะ”
ถึงต่อไปท่านหญิงเจียหนานจะไม่แต่งงานกับตระกูลขุนนาง ก็สามารถตั้งจวนของตนเองได้เช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่านางสามารถทำได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ
เจียงเซี่ยนก็ตั้งตารอชีวิตหลังจากนี้ของตนเองมากเช่นกัน
ทันใดนั้นนางนึกได้ว่ามีฤดูหนาวปีหนึ่งที่อ๋องเจี่ยนลาป่วย เดิมทีนางอยากไปเยี่ยมคนป่วย ทว่าซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนกลับบอกนางว่าอ๋องเจี่ยนไปพักรักษาตัวที่น้ำพุร้อนภูเขาเสี่ยวทัง จนถึงเดือนสาม ปีหน้าถึงจะกลับมา นางจึงเลิกล้มเรื่องนี้ไป แต่พอคิดว่าอ๋องเจี่ยนแช่น้ำพุร้อนอยู่ที่ภูเขาเสี่ยวทังในช่วงที่อากาศหนาวที่สุดในฤดูหนาว ส่วนนางกลับถือชาเก๊กฮวยและดื่มเพื่อไม่ให้เป็นร้อนในอยู่ที่วังฉือหนิง นางก็รู้สึกอึดอัดมาก…
