การเปลี่ยนแปลงที่ภูเขาวั่นโซ่วแพร่มาถึงวังฉือหนิง พวกไทฮองไทเฮาได้ยินแล้วก็รู้สึกกลัวอยู่พักหนึ่ง ด้วยกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะเจออันตรายอะไร แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ถือว่าจบเรื่องแล้ว จ้าวอี้ว่าราชการด้วยตนเอง ต่อให้เจียงเซี่ยนลำบากแค่ไหน ก็มีฮ่องเต้ค้ำจุนอยู่ สงสารก็แต่ไป๋ซู่ ต้องเป็นห่วงทั้งเจียงเซี่ยนและเฉาเซวียน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้เฉาเซวียนเป็นผู้แพ้แล้ว หากยังทำตัวเหมือนเดิมและไม่รู้จักสำนึกผิดและปรับปรุงตัว เกรงว่าคงจะต้องลำบาก
นางจับมือของเจียงเซี่ยนและสังเกตอยู่พักหนึ่ง
เมิ่งฟางหลิงเห็นเจียงเซี่ยนหน้าแดงเลือดฝาด สายตามีชีวิตชีวา ก็รู้ว่านางอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วสบายดี จึงหมดห่วงในที่สุด และเร่งให้เจียงเซี่ยนรีบกลับวังฉือหนิง “เมื่อวานไทฮองไทเฮาไม่ได้นอนทั้งคืนเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนรู้สึกผิดมาก จึงรีบขึ้นเกี้ยวตามพวกนางไปวังฉือหนิง
ไทฮองไทเฮารออยู่อย่างร้อนใจ กำลังขมวดคิ้วและเอ่ยกับไทฮองไท่เฟยว่า “ทำไมยังไม่กลับมาอีก” ก็มีนางในเลิกม่านขึ้น และเจียงเซี่ยนก็เดินข้ามธรณีประตูเข้ามา
“เสด็จยาย!” เจียงเซี่ยนถลาเข้าสู่อ้อมกอดของไทฮองไทเฮาเหมือนลูกนกนางแอ่นเข้าป่า และเอ่ยอย่างออดอ้อนว่า “หม่อมฉันคิดถึงเสด็จยายมาก! ภูเขาวั่นโซ่วยุ่งวุ่นวาย ตอนที่ข้าจากมา งานเลี้ยงวันเกิดยังไม่เริ่มเลยเพคะ! ไม่แน่ฝ่าบาทอาจจะลืมเรื่องอวยพรวันเกิดไทเฮาไปจนหมดสิ้นตั้งนานแล้วก็ได้”
