หลิวตงเยว่ถือโอกาสเข้าไปหยอกให้เจียงเซี่ยนอารมณ์ดี โดยยิ้มและเอ่ยอย่างประจบว่า “ท่านหญิง มีอะไรจะสั่งหรือขอรับ? ท่านวางใจได้เลย ท่านอาจารย์ชมว่าข้าทำงานเป็นมาตั้งแต่เล็ก เรื่องที่ท่านสั่งข้า จะต้องไม่พลาดอย่างแน่นอนขอรับ”
ใครจะไม่ชอบบรรยากาศแห่งความสุขล่ะ?
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “สองวันนี้เจ้าหาเวลาว่างไปจวนเจิ้นกั๋วกงหน่อย ให้พ่อบ้านที่ดูแลที่นาของจวนพวกเขาไปหาบ้านหลังหนึ่งที่ภูเขาเสี่ยวทังมาให้ข้า ต้องมีน้ำพุร้อน แล้วก็ต้องแช่น้ำพุร้อนได้ทั้งในและนอกบ้าน หากหาหลังที่มีอยู่แล้วไม่เจอ ก็ไปหาหน่วยงานที่ดูแลเรื่องนี้ วงมาให้ข้า แล้วข้าจะสร้างเอง”
นางไม่ใช่ฮองเฮาแล้ว ก็สามารถไปใช้ชีวิตที่นั่นในช่วงฤดูหนาวกับไป๋ซู่ได้แล้ว
คิดถึงตรงนี้ นางก็เริ่มคิดถึงไป๋ซู่ที่ไม่ได้เจอกันมาสองวันแล้ว
หลิวตงเยว่รีบขานรับ
ทุกคนก็คุยกันอย่างต่อเนื่องว่าจะสร้างบ้านเองดีหรือซื้อบ้านเก่าไปเลยดี
ทุกคนพูดคุยและหัวเราะ ในที่สุดก็กลับถึงเมืองหลวงทันก่อนที่เมืองหลวงจะห้ามสัญจรในตอนกลางคืน
พอเข้าไปทางประตูเสินอู่ ไป๋ซู่กับเมิ่งฟางหลิงที่ได้ข่าวก็มารออยู่หน้าประตูนานแล้ว
