เจียงเซี่ยนก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่อุโบสถเหมือนกัน ทว่านางไม่อยากถูกท่านหญิงตงหยางกับท่านหญิงอู่หยางใช้เป็นเครื่องมือเช่นนี้ ในเมื่อพวกนางสองคนเห็นนางเป็นเด็กไม่รู้ความ งั้นนางก็ทำตัวเป็นเด็กแล้วกัน
“ท่านหญิงทั้งสอง” นางเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮา ข้าก็ไม่ค่อยรู้กฎนัก เดิมทีเสด็จยายไม่อนุญาตให้ข้ามา แต่ฝ่าบาทเป็นผู้รับประกันให้ข้าทุกอย่างว่าข้าจะไม่เสียมารยาทอย่างเด็ดขาด เสด็จยายถึงให้ข้าตามฝ่าบาทมา ข้าไม่กล้าไป! หากไทเฮาทรงทราบ ไทเฮาไม่มีทางว่าข้าต่อหน้าคนมากขนาดนั้น แต่กลับวังไปแล้วจะต้องให้นางในไปทูลเสด็จยายของข้าอย่างแน่นอน…ข้าไม่อยากทำให้เสด็จยายเสื่อมเสียพระเกียรติ! ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ!”
ท่านหญิงตงหยางกับท่านหญิงอู่หยางต่างอึ้งไป
คนที่ยืนอยู่ต่ำกว่าเจียงเซี่ยนคือฮูหยินอันกั๋วกง
นางผึ่งหูฟังความเคลื่อนไหวโดยรอบอยู่ตลอด ท่านหญิงทั้งสองตะลึงงันอยู่ นางกลับเข้ามาใกล้ และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิงกำลังกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอยปีติงไฮ่…”
ท่านหญิงทั้งสองต่างหน้าซีด ท่านหญิงอู่หยางที่เงียบมาตลอดตวาดฮูหยินอันกั๋วกงเสียงเบาว่า “ฮูหยินกรุณาระวังคำพูดด้วย”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเข้าใจ
เฉาไทเฮาว่าราชการหลังม่านไม่ได้ราบรื่นนัก
