และรีบลุกขึ้นยืน “รีบเชิญเขาเข้ามา รีบเชิญเขาเข้ามา!”
ผมยาวที่เกล้าแล้วครึ่งหนึ่งเกี่ยวมงกุฎหงส์[1]ที่วางอยู่ข้างๆ
นางอดที่จะร้อง “โอ๊ย” ไม่ได้
เหล่านางในตกใจจนพากันหน้าซีดเผือดทุกคน
เจียงเซี่ยนกำลังจะโบกมือบอกว่า ‘ไม่เป็นไร’ เสียงหัวเราะอย่างสดใสของเจียงลวี่ก็ดังมาจากห้องข้างนอกแล้ว “เจ้าสะดุดอะไรอีกหรือเปล่า? ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ข้ายังอยู่ที่ตำหนักเจ้าได้อีกสองถ้วยชา[2]…”
บอกให้นางไม่รีบ แต่กลับอยู่ได้แค่สองถ้วยชา ท่านพี่หยอกนางเล่นอีกแล้ว
ทว่าถึงจะเป็นการหยอกล้อแบบนี้ พวกเขาพี่น้องก็ไม่ได้ทำมาสองสามปีแล้วเช่นกัน
เจียงเซี่ยนนึกถึงครั้งสุดท้ายที่ตนเองเจอเจียงลวี่ยังคงอยู่ที่สนามล่าสัตว์อุทยานหลวงตะวันตก เจียงลวี่พาจ้าวสี่ไปล่าสัตว์ด้วยเหมือนบิดา…แล้วนางก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่จนร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง
นางโง่เอง แถมยังพาคนในครอบครัวที่เชื่อใจนางให้โง่ไปด้วย…นางติดค้างคนในตระกูลมากมาย…
นางในที่รับใช้ข้างกายเจียงเซี่ยนต่างลนลาน และปลอบใจนางอย่างทำอะไรไม่ถูก
“ท่านหญิง มันดึงหนังศีรษะอยู่หรือเปล่าเจ้าคะ?”
“ท่านหญิง จะให้เรียกหมอหลวงไหมเจ้าคะ?”
“ท่านหญิง รีบหยุดร้องไห้เถอะเจ้าค่ะ ระวังเดี๋ยวจะตาบวมนะเจ้าคะ?”
เจียงลวี่ที่ได้ยินเสียงก็ร้อนใจจนเดินวนไปวนมาอยู่ข้างนอก และเอ่ยหลายครั้งว่า “เป่าหนิง เป็นอะไรไป? ชนตรงไหนหรือเปล่า? เจ้าออกมาให้ข้าดูหน่อย…”
ตระกูลเจียงไม่มีทายาทมากนัก เขาเห็นลูกพี่ล
