เงินร้อยกว่าตำลึงในอกออกมา เวลาเดินบนถนนก็ไม่ค่อยสบายใจนัก”
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มอีกไม่ได้
ตอนเจียงลวี่อายุสิบสอง ถูกลุงของนางโยนกลับไป ‘ฝึกฝน’ ที่เฟิ่งหยางบ้านเกิด ว่ากันว่าตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เจียงซื่อจื่อออกไปข้างนอกก็ต้องมีเงินอยู่ในมือ
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อยกชาและของว่างเข้ามา
เจียงเซี่ยนก็ไล่คนรับใช้ข้างกายออกไปหมด และถามเจียงลวี่เสียงเบา “เรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ก็ดี!” เจียงลวี่คิดมาตลอดว่าควรจะเลี้ยงเด็กคนนี้ให้เป็นเหมือนลูกสาวจวนอื่นๆ ทั้งวันก็ปักผ้า จัดการหญ้า ให้อาหารปลา ก่อนแต่งงานได้รับความรักจากพ่อและพี่ชายของตนเอง หลังแต่งงานได้รับความรักจากสามีของตนเองก็พอแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่จำเป็นต้องคิดและเข้าไปยุ่งมากเกินไปเช่นกัน หากไม่ถูกบิดาของตนเองส่งมาแจ้งข่าว เขาก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องให้เจียงเซี่ยนรู้ด้วยซ้ำ ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่คิดจะบอกเจียงเซี่ยนอย่างละเอียดอยู่ดี “เรื่องราวได้ข้อสรุปแล้ว เดี๋ยวจะประกาศออกมาตอนยามอู่ที่อวยพรวันเกิด เจ้าไม่ต้องกังวล ไปอวยพรวันเกิดเฉาไทเฮาอย่างสบายใจก็พอแล้ว…”
————————————–
[1] มงกุฎหงส์ เครื่องประดับศีรษะที่แสดงฐานันดรศักดิ์ของสตรีในวังหลังและหญิงสามัญชนที่ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์[2] เวลาสองถ้วยชา = 20-30 นาที[3] แม้จะเป็นวีรบุรุษผู้กล้า ไม่มีเงินก็หมดหนทางเช่นกัน หมายถึง ความลำบากอันน้อยนิดกลับทำให้เรื่องราวอันใหญ่โตไม่อาจดำเน
