มื่อข้าไม่จำเป็นต้องว่าราชการตอนเช้าแล้ว หลังจากฝ่าบาทว่าราชการด้วยพระองค์เอง ไม่นานก็ต้องตั้งฮองเฮา ข้าว่าข้าก็อยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วนี้ และงานในวังก็มอบให้ฮองเฮาในภายภาคหน้าของเจ้าแล้วกัน”
วังหลวงคุ้มกันโดยหน่วยองครักษ์ เฉากั๋วจู้ไม่อยู่แล้ว หน่วยองครักษ์จะเปลี่ยนให้คนที่จ้าวอี้ไว้วางใจมาเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์แทน นางกลับวังหลวง ความเป็นความตายอยู่ในกำมือของคนอื่น ทว่าหากนางอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วก็คงดีกว่า ภูเขาวั่นโซ่วเป็นอุทยานหลวง คนที่คุ้มกันจะเป็นหน่วยองครักษ์หรือกองบัญชาการกองกำลังรักษาพระนครก็ได้ และหลี่เชียนก็ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อนางมากไม่ใช่หรือ? เช่นนั้นก็ให้ทหารตระกูลหลี่ของหลี่ฉางชิงมาเป็นองครักษ์ให้นางแล้วกัน
ขอเพียงฮ่องเต้ยอมรับเงื่อนไขนี้ เรื่องอื่นก็พูดง่ายหมด
การยอมถอยสักก้าวไม่เพียงไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นการแสดงให้เห็นถึงความอดทนเป็นอย่างมาก
ตราบใดที่ยังมีชีวิตก็ยังมีอนาคตและความหวัง
ต่อไป…ทุกคนก็คอยดูแล้วกัน!
———————
