หลังจากท่านแม่ว่าราชการหลังม่าน อย่างไรก็ไม่ยอมมอบตราแผ่นดินให้เขา
จ้าวอี้เงยหน้าขึ้น และตามหลังเฉาไทเฮาไปอย่างมีชีวิตชีวา
เจียงเจิ้นหยวนให้คนไปเชิญอ๋องเจี่ยนกับวังจี่เต้า ส่วนตัวเขาก็ไปจัดการคนที่อยู่ข้างกายเฉาไทเฮา
—
ตำหนักเต๋อฮุยยังคงเหมือนเดิม
ม่านสีเขียวนกแก้ว เตียงสี่เสาไม้สีทอง หน้าต่างฉลุลายติดกระดาษสีขาวราวกับหิมะ บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างปูเบาะรองนั่งที่เปลี่ยนใหม่ลายทรงกลมมังกรห้าเล็บสีแดงเลือดหมูประคองคำว่าอายุยืน แว่นตาสายตายาวทองเหลืองที่แคว้นทางตะวันตกส่งบรรณาการมายังคงวางทิ้งไว้บนโต๊ะชา
ทว่าเวลาไม่ถึงสองเค่อ ความรู้สึกของเฉาไทเฮากลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
นางยืนอยู่หน้ากระจกทรงสูงอย่างเงียบๆ ปล่อยให้ฮูหยินอันเฉิงแม่นมที่มือไม้สั่นกับเหล่านางในที่ดูแลรับใช้ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นาง
นางถูกกักบริเวณแล้ว เวลานี้ห้ามยั่วโมโหเจียงเจิ้นหยวนอย่างเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นหากเจียงเจิ้นหยวนฆ่านาง และอ้างว่าเจอนักฆ่า ฮ่องเต้ยังอาจจะชมว่าเจียงเจิ้นหยวน ‘จงรักภักดีมาก’ แล้วยังจะมีใครออกหน้าแทนนางอีกหรือ?
เมื่อครู่นางก็ไม่ควรเอ่ยเช่นนั้น!
คนที่ใช้ได้ในมือนางตอนนี้ก็มีแต่หลี่เชียนแล้ว
ทว่าถึงอย่างไรหลี่เชียนก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปด กระตือรือร้น จงรักภักดี แน่วแน่ และซื่อตรง…เขาพุ่งเข้ามาช่วยนางโดยไม่สนใจความปลอดภัยของตนเอง เป็นคนกล้าหาญและหนักแน่น แต่หลี่ฉางชิงบิดาขอ
