งหลี่เชียนกลับเป็นจิ้งจอกเฒ่า เขายังจะยอมยืนอยู่ฝ่ายนางตอนที่นางกำลังอ่อนแอ ถึงขั้นโดดเดี่ยวและไม่มีความช่วยเหลือจากภายนอกหรือไม่ ก็ยังพูดยากจริงๆ ทว่าหลี่เชียนไม่มีตระกูลหลี่สนับสนุนแล้ว ทำไมเขาถึงปกป้องนางไว้อีก?
เวลานี้จะให้หลี่เชียนออกห่างจากสายตาของนางไม่ได้อย่างเด็ดขาด
มีหลี่เชียนอยู่ แม้ต่อไปหลี่ฉางชิงจะอยากตัดขาดความสัมพันธ์กับนางเพื่อผลประโยชน์ของวงศ์ตระกูล อย่างน้อยเวลานี้ที่มีคนจะฆ่านาง หลี่เชียนก็จะขวางอยู่ตรงหน้านาง
เฉาไทเฮานึกถึงที่หลี่เชียนขวางไว้เมื่อครู่ ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาในทันใด
นางไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจแบบนี้มาหลายปีแล้ว
แล้วก็นึกถึงที่เข้าไปในตำหนักหลักของตำหนักเต๋อฮุย จ้าวอี้ให้หลี่เชียนออกไป สายตาที่หลี่เชียนมองนางนั้น
ไม่ได้กลัว แต่กังวล
เขาคงกำลังกังวลว่าฮ่องเต้จะทำร้ายนางกระมัง?
นางจะทำให้ตนเองโดดเดี่ยวได้อย่างไร?
สุดท้ายนางจึงอ้างว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า และไล่จ้าวอี้ออกไปจากตำหนักเต๋อฮุย
ทว่านี่ก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น
จ้าวอี้ก็เหมือนลูกเสือที่โตมาด้วยการกินหญ้า เมื่อได้ลิ้มลองรสชาติของเลือดและเนื้อแล้ว จะกินมังสวิรัติได้อย่างไร?
ตอนนี้เพียงแค่อำนาจที่นางสั่งสมมานานยังอยู่ พอเขาตั้งสติได้แล้ว เกรงว่าคนที่รับใช้ข้างกายนางนั้นไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดที่จะรักษาชีวิตไว้เลย
เวลานั้นนางถึงจะโดดเดี่ยวจริงๆ
เฉาไทเฮามองฮูหยินอันเฉิงที่ยังคงเสียบปิ่นปักผมอย่างหวาด
