นุนเขาเหมือนกัน เหยียนหวาเหนียนไม่เชื่อฟัง เขาก็มีวังจี่เต้าต้านไว้
เฉาไทเฮาใจเย็นลงแล้ว
สิ่งที่นางสนใจที่สุดในตอนนี้คือคนที่นางสามารถพึ่งพาได้เป็นอย่างไรบ้าง? แล้วนางจะได้รับความช่วยเหลือจากขุนนางฝ่ายบู๊คนสนิทของตนเองหรือไม่
“เฉากั๋วจู้ล่ะ?” นางเอ่ยเสียงทุ้ม “เขาอยู่ไหน? เจ้าปล่อยให้เจียงเจิ้นหยวนบีบบังคับข้าแบบนี้ ข้าไม่อาจให้ตนเองเป็นเหมือนเนื้อที่อยู่บนมีดและเขียง และให้เจียงเจิ้นหยวนฆ่าตามใจชอบได้ เจ้าให้เฉากั๋วจู้มาพบข้า”
จ้าวอี้ยิ้มและเอ่ยว่า “เฉากั๋วจู้ไม่ฟังคำสั่งข้า ข้าจึงให้คนสังหารเขาแล้ว ศีรษะของเขาจะแขวนให้ทุกคนดูนอกประตูเมืองพรุ่งนี้ เสด็จแม่ก็ไม่ต้องสนใจเขาแล้ว”
คำพูดของหลี่เชียนได้รับการยืนยันแล้ว หัวใจของเฉาไทเฮายิ่งหนักอึ้งขึ้น
นางควรจะทำอย่างไร?
ก็นั่งรอความตายแบบนี้งั้นหรือ?
นี่ไม่ใช่นิสัยของนาง!
เฉาไทเฮาปรายตามองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง
หลี่เชียนพยักหน้าเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น เขาก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อย และติดตามอยู่ข้างกายเฉาไทเฮาอย่างใกล้ชิด
เฉาไทเฮาแอบเสียใจ
นางสะเพร่าเกินไปแล้ว
นางน่าจะให้องครักษ์อยู่ที่ตำหนักเต๋อฮุยสักหน่วย
ทว่าไม่ว่าอย่างไรนางก็เป็นสตรี คนที่ไปๆ มาๆ ข้างกายล้วนเป็นเหล่าฮูหยินและสตรีชั้นสูง จะให้องครักษ์เข้าออกใกล้ตัวบ่อยๆ ได้อย่างไร? หากนางเป็นผู้ชายและเป็นฮ่องเต้ เจิ้นกั๋วกงเล็กๆ อย่างเจียงเจิ้นหยวนจะคุมนางไว้อย่างง่ายดายแบบนี้ได้อย่างไร!
แต่
