ว่า…ข้างกายนางยังมีขันทีที่ร่างกายแข็งแรงอีกหลายคน…
เฉาไทเฮานึกถึงเฉิงเต๋อไห่ที่รับคำสั่งจากนางให้ไปหาเฉากั๋วจู้
ไม่มีเฉิงเต๋อไห่อยู่ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าขันทีเหล่านั้นจะทำได้หรือไม่? จะฉลาดและรู้จักปกป้องเจ้านายหรือไม่?
เฉิงเต๋อไห่ก็ไม่รู้เช่นกันว่าเป็นหรือตาย?
เฉาไทเฮาอยากถามสักคำ ทว่าก็คิดว่าเวลานี้นางเสียเปรียบอย่างที่สุดแล้ว ยิ่งพูดมาก เจียงเจิ้นหยวนก็ยิ่งล่วงรู้เจตนาของนางได้ เช่นนั้นก็พูดน้อยดีกว่า อีกเดี๋ยวค่อยให้หลี่เชียนไปถามแล้วกัน
ใบหน้าของนางมืดครึ้มเหมือนฝนกำลังจะตก และหันตัวไปตำหนักเต๋อฮุยโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
—
จ้าวอี้ดีใจเป็นที่สุด
นี่เป็นครั้งแรก
ครั้งแรกตั้งแต่เขาจำความได้ที่มารดาของเขาทำตามที่เขาต้องการ
ตั้งแต่นี้ไปเขาอยากทำอะไรก็ทำได้แล้วใช่หรือไม่?
จ้าวอี้อดที่จะมองไปทางเจียงเจิ้นหยวนไม่ได้ และเอ่ยเสียงเบามากว่า “เจิ้นกั๋วกง พวกเรา…ทำสำเร็จแล้วใช่หรือไม่!”
————————-
