กเช่นกัน แล้วเอ่ยว่า “ช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย พวกเจ้าจงรักภักดีต่อข้าแบบนี้หรือ?”
“ไม่ใช่ขอรับ ไม่ใช่ขอรับ” เว่ยสู่เอ่ยอย่างลนลาน “พวกเราเชื่อฟังคุณชายใหญ่ทุกอย่าง คุณชายใหญ่ว่าอย่างไร พวกเราก็ทำอย่างนั้น! ข้าจะพาคนสองสามคนไปตำหนักไผอวิ๋นตามคำสั่งของท่านเดี๋ยวนี้ขอรับ”
หลี่เชียนพยักหน้า และถือดาบออกไปข้างนอก
เซี่ยหยวนซีรู้สึกกังวล
เขาตามออกไปอย่างอดไม่ได้
ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี เงาร่างของหลี่เชียนเหมือนเงาดำและหายไปท่ามกลางพงไม้อย่างเร็วมาก
เซี่ยหยวนซีนึกถึงตำหนักที่โล่งกว้างและต้นไม้โบราณที่บางตาในวัง ถึงจะเป็นคืนเดือนมืด มีคนผ่านไปก็สามารถมองเห็นได้ตั้งแต่แวบแรก
เจ้าโง่คนไหนกันที่แนะนำให้เฉาไทเฮามาฉลองวันเกิดที่ภูเขาวั่นโซ่ว
ต้นไม้ใบหญ้าเยอะ คืนที่แสงจันทร์สุกสกาวและดาวน้อยมากแบบนี้ พอคนเข้าไปในป่าได้ก็มองไม่เห็นแล้ว…สวรรค์คงต้องการให้เฉาไทเฮาตายจริงๆ!
—
หลี่เชียนเคลื่อนที่ไปมาอยู่กลางป่าทึบ มีกิ่งไม้และใบไม้แผ่ออกมาตรงหน้าเขาอย่างกะทันหันตลอด
เขาผลักกิ่งไม้และใบไม้เหล่านั้นออกอย่างระมัดระวังมาก และเข้าไปใกล้วัดต้าเป้าเอินเหยียนโซ่ว เห็นเหล่าองครักษ์ที่สวมชุดดำ พันผ้าโพกศีรษะสีดำ มือถือดาบเล่มใหญ่ซึ่งเป็นอาวุธประจำตัวขององครักษ์ พาตระกูลเจียงลงมือ
พวกเขาล้อมวัดต้าเป้าเอินเหยียนโซ่วเอาไว้แล้ว
ไม่รู้ว่าตอนที่จุดและดับโคมไฟประดับมุกที่เชื่อมต่อกันหกโคมที่ท่าเรือวารีเคียงพฤกษานั้น
