ถึงอย่างไรก็อยู่ด้วยกันมาหลายวันแล้ว ไป่เจี๋ยทำอะไรไม่ถูก ฉิงเค่อรู้แผนการของเจียงเซี่ยน เพราะเคยรับคำสั่งให้เตือนซ่งเสียนอี๋ ตอนที่ดึงซ่งเสียนอี๋ก็มองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่ง พอเห็นว่าเจียงเซี่ยนไม่ทำหน้าแปลกๆ จึงลองช่วยขอความเมตตาให้ซ่งเสียนอี๋ “ท่านหญิง พี่ซ่งทำงานเรียบร้อยมาตลอด หากไม่ใช่ว่าเจอเรื่องที่ลำบากมา ก็คงจะไม่ดื้อรั้นแบบนี้อย่างแน่นอน ท่านหญิงเมตตานางเถิดเจ้าค่ะ!” แล้วก็โน้มน้าวซ่งเสียนอี๋ “พี่ซ่ง พี่มีเรื่องอะไรก็ว่ามา ท่านหญิงเอาใส่ใจคนที่รับใช้อยู่ข้างกายอย่างพวกเราที่สุดแล้ว”
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยสิ่งใด
แต่ซ่งเสียนอี๋กลับอดที่จะส่งสายตาซาบซึ้งไปให้ฉิงเค่อไม่ได้ และเอ่ยว่า “ท่านหญิง ข้า…ข้า…คือฝ่าบาท…” นางพูดไป น้ำตาก็ร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง อยากพูดอะไรก็สะอึกสะอื้นจนฟังไม่รู้ภาษา
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว ทำสีหน้าคาดเดายาก และสั่งฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยว่า “พวกเจ้าเฝ้าอยู่นอกประตู ใครมาก็ไม่ให้เข้ามาทั้งนั้น”
ทั้งสองคนตอบ “เจ้าค่ะ” เสียงเบา และพากันออกจากห้องโถงของตำหนักและปิดประตูตำหนัก
