“เจ้าแน่ใจหรือว่าเด็กคนนั้นเป็นโอรสของฝ่าบาท?” เจียงเซี่ยนถามอย่างจริงจัง “หากเกิดอะไรผิดพลาด เจ้าก็รู้ผลที่ตามมาดี”
“ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ” ซ่งเสียนอี๋พยักหน้าทั้งที่ตาแดง
เจียงเซี่ยนจ้องตานางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เย็นชาและเฉยเมย
เสียงจากนาฬิกาในห้องเหมือนหยาดฝนที่หยดลงบนแผ่นหิน ราวกับสาบานว่าจะหยดจนแผ่นหินเป็นรูถึงจะยอมวางมือ
สีหน้าของซ่งเสียนอี๋ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนภายใต้การจ้องมองของเจียงเซี่ยน
แต่สายตาของเจียงเซี่ยนกลับเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด จมอยู่ในห้วงเวลา และสามารถรอต่อไปได้ตลอดไป
ซ่งเสียนอี๋กระวนกระวายเป็นอย่างมาก พลางสับเปลี่ยนศูนย์ถ่วงระหว่างขาซ้ายกับขาขวาทีหนึ่งอย่างไม่สบายใจนัก
ทว่าจู่ๆ เจียงเซี่ยนก็ละสายตาไป และเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ดูเหมือนเจ้าไม่มีอะไรจะบอกข้าแล้ว…เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่เถอะ! ไว้ต่อไปปลอดภัยแล้ว ข้าส่งเจ้าออกจากวังแล้วกัน”
นี่เป็นเรื่องที่ออกจากวังก็จบแล้วหรือ?
“ไม่ ไม่ ไม่” ซ่งเสียนอี๋เอ่ยอย่างตื่นตระหนก “ท่านหญิง ข้าออกจากวังไม่ได้ ฝ่าบาทกับแม่นมฟางไม่มีทางปล่อยข้าไปอย่างเด็ดขาด…”
เจียงเซี่ยนยกถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาดื่มชาอึกหนึ่ง แลดูเหมือนไม่ค่อยเห็นด้วยนัก
ซ่งเสียนอี๋จึงเข้าใจทันที
เจียงเซี่ยนไม่เชื่อในสิ่งที่นางบอกก่อนหน้านี้เลย
