หลี่เชียนทำเป็นเดินเหินไม่สะดวก เซี่ยหยวนซีกับเฉากั๋วจู้ประคองไปที่ประตูวังทางทิศตะวันออก
ระหว่างทางมีคนวิพากษ์วิจารณ์ลับหลังอยู่ตลอด
แม้หลี่เชียนจะสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ยังมองออกว่าสีหน้าเจือความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย
เซี่ยหยวนซีรู้สึกว่าแบบนี้ดีมาก
แล้วก็ดีใจที่ตนเองติดตามถูกคนแล้ว
ทว่าหลี่เชียนกลับกำลังคิดว่าเขาเป็นแบบนี้ น่าจะรู้ไปถึงหูของเจียงเซี่ยนแล้วใช่หรือไม่?
—
เจียงเซี่ยนได้ข่าวแล้วจริงๆ
ตอนนั้นนางกำลังจะกินข้าวต้ม
มือของเจียงเซี่ยนที่ถือช้อนอยู่ชะงักไป
เฉากั๋วจู้ให้หลี่เชียนคุกเข่าอยู่ตรงนั้นตลอด เพราะอยากให้หลี่เชียนรู้ว่าใครที่เป็นคนที่มีอำนาจและเป็นที่พึ่งให้หลี่เชียนได้หรือ?
เวลานี้เฉาไทเฮายังอยู่ระหว่างทางมาภูเขาวั่นโซ่ว จึงไม่มีทางได้รับข่าว
การทำเช่นนี้ต้องเป็นความคิดของใต้เท้าเฉาผู้นั้นเองอย่างแน่นอน
เฉากั๋วจู้ทำเรื่องให้เฉาไทเฮาพลอยได้ประโยชน์ไปอีกเรื่องแล้ว หูตาว่องไว ลงมือรวดเร็วไม่เบา
นางถอนหายใจเล็กน้อย
ตอนที่เป็นฮองเฮา เฉากั๋วจู้ถูกริบทรัพย์และสังหารทั้งตระกูลไปแล้ว
จะเห็นได้ว่าราชสำนักนี้ยังมีคนมากมายที่แค่ไม่มีโอกาสก็เท่านั้นเอง!
นางวางถ้วยในมือลง และล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมุมปาก
ฉิงเค่อยิ้มและเอ่ยว่า “ท่านหญิง จะไปเดินย่อยอาหารในลานสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ ขันทีหลิวบอกว่า พวกเราออกเดินทางยามโหย่ว เลี่ยงเรือของไทเฮาได้พอดี”
นี่เป็นสิ่งที่เดิมทีเจีย
