ิงเจียหนาน เขาไม่อยากพาตนเองไปขวางทางปืน
ทว่าจ้าวอี้ได้ยินแล้วกลับอารมณ์ดีมาก และเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าจะมีองครักษ์ไปทำไม?”
สามารถเป็นถึงรองเสนานดีกรมพิธีการได้ก็ไม่ใช่คนโง่ ความต้องการของจ้าวอี้ชัดเจนขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าซูเพ่ยเหวินก็ต้องคล้อยตาม
เจียงเซี่ยนจึงพักที่ตำหนักชิ่งซั่นเช่นนี้
เสี่ยวโต้วจึก็รู้เรื่องราวก่อนหน้านี้ทั้งหมด พอได้ยินหลิวเสี่ยวหม่านบอกว่าจะไปขอโทษฮ่องเต้แทนท่านหญิงเจียหนานด้วยตนเอง เขาก็ส่ายหน้าติดกันหลายครั้ง และเอ่ยว่า “ฝ่าบาทให้ความสำคัญกับท่านหญิงมาตลอด ทรงคิดว่าลำบากมาตลอดทาง กลัวว่าร่างกายของท่านหญิงจะรับไม่ไหว ถึงได้ส่งข้ามาดูสักหน่อย หากท่านหญิงรู้สึกไม่สบาย จะนอนพักก็ถูกแล้ว ยังต้องให้ท่านไปตำหนักเหรินโซ่วที่ไหนกัน! ขันทีหลิว ท่านวางใจได้ ฝ่าบาทไม่ตำหนิท่านหญิงอย่างแน่นอน จะโทษก็โทษที่หมิ่นโจวนั่นมีตาหามีแววไม่ และองครักษ์นั่นยุ่งเรื่องชาวบ้าน” เขาเอ่ยจบก็ถามว่าเขาไปคารวะเจียงเซี่ยนได้หรือไม่
หลิวเสี่ยวหม่านให้นางในเข้าไปแจ้ง
นางในออกมาบอกว่าเจียงเซี่ยนเข้านอนแล้ว
หลิวเสี่ยวหม่านกับเสี่ยวโต้วจึต่างรู้ว่าเจียงเซี่ยนไม่อยากเจอคน
เสี่ยวโต้วจึจึงรีบหาทางลงให้ตนเอง “ในเมื่อท่านหญิงเข้านอนแล้ว เช่นนั้นข้าก็จะกลับไปหาฝ่าบาท อีกสักครู่ค่อยมาคารวะท่านหญิง”
หลิวเสี่ยวหม่านคุยกับเขาสองสามคำอย่างเกรงใจ แล้วส่งเขาออกจากตำหนัก และหันตัวไปที่ห้องนอนของเจียงเซี่ยน
“ท
