รีบส่งเขากลับไปที่นั่น อย่าให้ข้าเห็นเขาอีก แล้วเจ้าก็ไปที่ตำหนักของฝ่าบาทเดี๋ยวนี้ บอกว่าเจ้าคนที่ชื่อหมิ่นโจวนั่นไม่ฟังคำสั่ง ข้าจะจัดการเขา ฝ่าบาทไม่ต้องออกหน้าช่วยพูดให้เขา ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าฝ่าบาท”
หมิ่นสี่ตกตะลึงจนตาค้าง คำพูดที่ยังพูดไม่จบติดอยู่ในลำคอ
สีหน้าของหลิวเสี่ยวหม่านก็ไม่ได้ดีไปกว่าหมิ่นสี่เท่าไรนัก
ปกติเจียงเซี่ยนอ่อนโยนกับคนอื่นมาก ต่อให้นางในที่อยู่ข้างกายทำแกงหกใส่นาง หากไม่ได้ตั้งใจ นางก็จะไม่ถือสา การคุยกันไม่ถูกคอเลยแบบนี้ ไม่สิ กระทั่งยังพูดไม่จบก็โกรธแล้ว เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ทว่าถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนเก่าแก่ในวังแล้ว ยิ่งเจอเรื่องที่ผิดปกติแบบนี้ก็ยิ่งรู้จักปรับตัวไปตามสถานการณ์
เขาดึงหมิ่นสี่ไว้จะเดินออกไปข้างนอกทันที และยังคงเอ่ยอย่างหวาดหวั่นว่า “ท่านหญิง ข้าจะพาคนไปเดี๋ยวนี้…”
หมิ่นสี่ยังไม่ทันตั้งตัวได้ก็ถูกลากออกมาจากห้องโดยสารบนเรือแล้ว
เขาอดที่จะชี้แจงไม่ได้ว่า “ขันทีหลิว ผู้ช่วยขันทีของเราไม่ว่างจริงๆ และเดี๋ยวขันทีเฝิงก็จะมาแล้ว…”
ขันทีเฝิงชื่อเฝิงเต๋ออวี้ เป็นรองหัวหน้าขันทีของวังคุนหนิง เข้าวังมาพร้อมกับเฉิงเต๋อไห่ ภายนอกทั้งสองคนดูสนิทสนมกันเหมือนพี่น้อง
หลิวเสี่ยวหม่านเอ่ยว่า “หมิ่นสี่ เจ้าคงเป็นคนใช้อยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วตลอดกระมัง? สิ่งที่ท่านหญิงของพวกเราพูดออกมานั้น อย่าว่าแต่ฝ่าบาทเลย ต่อให้เป็นไทเฮา ขอเพียงไม่เกี่ยวพ
