ทูลเรื่องนี้กับเสด็จยายได้”
ไทฮองไท่เฟยอยู่ใต้คนอื่นมานาน จึงรู้สึกกับคำพูดของนางเหมือนเคยผ่านเหตุการณ์นั้นมาด้วยตนเอง บวกกับไม่รู้แผนการของเจียงเจิ้นหยวน จึงรับปากทันที
จนกระทั่งถึงตอนเย็นและรับประทานอาหารเย็นแล้ว ตอนที่ไทฮองไท่เฟยย้ายไปนั่งดื่มชาที่ห้องพักผ่อนเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา ก็เริ่มโน้มน้าวไทฮองไทเฮา “ท่านหญิงยังเด็ก ถูกจำกัดให้อยู่ในวังฉือหนิงนี้กับพวกเราตลอดทั้งปี ก็ยากที่จะบังคับจิตใจนางได้เช่นกัน และตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่เคยก่อความวุ่นวาย ในเมื่อนางอยากไปดูกายกรรมที่ภูเขาวั่นโซ่ว ไทฮองไทเฮาก็ให้นางไปเถอะเพคะ…แม้ภูเขาวั่นโซ่วจะไกล แต่อย่างไรก็เป็นอุทยานหลวง คนที่ไปๆ มาๆ ก็เป็นคนในวังทั้งนั้น ไทฮองไทเฮายังกลัวว่านางจะถูกลักพาตัวไปอีกงั้นหรือ?”
“หากไทฮองไทเฮาไม่วางพระทัย จะให้จ่างจูไปเป็นเพื่อนนางก็ได้”
“หากไทฮองไทเฮาทรงคิดว่าจ่างจูอายุน้อยเกินไป ก็ให้หลิวเสี่ยวหม่านไปเป็นเพื่อนท่านหญิงแล้วกัน!”
ไทฮองไทเฮาหลับตาลงพลางนับลูกประคำไม้เจียหนานสิบแปดอรหันต์ที่อยู่บนข้อมือ โดยไม่เอ่ยสิ่งใด
————————-
