และในห้องไม่มีคนอื่นแล้ว ถึงลุกขึ้นมานั่งข้างกายเจียงเซี่ยนและกระซิบบอกนาง “ลุงของเจ้าบอกว่า คนที่มีหยกแขวนของเจ้านั้นมาพบเขาแล้ว ลุงของเจ้าคิดว่า หากคนๆ นั้นจริงใจ นี่ก็เป็นหมากที่ดีที่สุดแล้ว หากไม่จริงใจ ของเก็บอยู่กับเจ้า เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมากนักเช่นกัน ลุงของเจ้ารู้ว่าควรจะทำอย่างไร”
หลี่เชียนลงมือไวขนาดนี้เชียว?
ลุงของนางไม่ใช่คนที่พบได้ง่ายขนาดนั้น
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาใช้ลูกไม้อะไร?
เจียงเซี่ยนแปลกใจ และเอ่ยว่า “ท่านลุงพูดอะไรไปบ้างหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงสกุลฝางส่ายหน้า ความลำบากใจฉายวาบผ่านไปในดวงตา และเอ่ยว่า “ลุงของเจ้าให้ข้าพูดอย่างไร ข้าก็พูดอย่างนั้น ไม่ได้ถามอะไรมากนัก”
เชื่อใจสามีอย่างเต็มที่
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และคุยเรื่องทั่วไปกับนาง พอเห็นว่าสายมากแล้ว จึงไปบอกลาไทฮองไทเฮาเป็นเพื่อน และส่งนางออกจากวังฉือหนิงด้วยตนเอง
ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ เจียงเซี่ยนโตแล้วจริงๆ
—
เจียงเซี่ยนหันตัวไปที่ตำหนักของไทฮองไท่เฟย
นางขอให้ไทฮองไท่เฟยช่วยพูดให้นาง ให้ไทฮองไทเฮาอนุญาตให้นางไปภูเขาวั่นโซ่ว “…คนอื่นไม่ไปก็ยังสมเหตุสมผล แต่ข้าเป็นทั้งท่านหญิงที่ได้รับการแต่งตั้งจากฝ่าบาท และเป็นผู้ที่อายุน้อยกว่า แถมยังเติบโตที่วังฉือหนิง หากข้าไม่ไปก็ยังไม่รู้ว่าพวกสตรีบรรดาศักดิ์ที่คิดแต่จะประจบเฉาไทเฮานั้นจะพูดจาซี้ซั้วอย่างไรบ้าง? ทว่าอย่างไรข้าก็ไม่อาจ
