่เห็นเจียงเซี่ยนไม่ค่อยสนใจจริงๆ จึงยิ้มและส่งนางออกจากตำหนักซีซาน
—
พระอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไปแล้ว ท้องฟ้ามืดครึ้ม ต้นแปะก๊วยร่วงโกร๋น
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
นึกว่าตอนที่หลี่เชียนมาพระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า ทำไมเพียงชั่วครู่ก็มืดขนาดนี้แล้ว
เจ้าคนสารเลวนั่นฉลาดหลักแหลมมาโดยตลอด สังเกตและวิเคราะห์สถานการณ์เก่งที่สุด พอเห็นนางไม่ไปก็ต้องกลับไปตั้งนานแล้วอย่างแน่นอน
ทว่าไม่รู้ทำไมในใจนางกลับเหมือนกังวลและไม่สบายใจตลอด
ทันใดนั้นก็นึกถึงปีนั้นที่เขามาเข้าเฝ้า นางไม่ค่อยสบาย จึงให้เขาค่อยมาวันรุ่งขึ้น เขาก็ยืนรออยู่นอกประตูวังฉือหนิง ตอนหลังฝนตกหนักก็ไม่มีใครกล้ายื่นร่มให้เขาเช่นกัน เขาเปียกฝนจนหนาวสั่น แต่ยังคงไม่ยอมกลับ และยืนรออยู่ตรงนั้นต่อไป จะให้นางเรียกเขาเข้าเฝ้าให้ได้…
ในใจนางแอบรู้สึกว่าเขาอาจจะยังไม่ไป
เจียงเซี่ยนรู้สึกว้าวุ่นใจ
ตอนที่เดินถึงหน้าประตูตำหนักตงซาน ก็รู้สึกกลุ้มใจจนถึงที่สุด นางหยุดอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง และสุดท้ายก็ยังเลี้ยวไปทางห้องอุ่นตะวันออกที่อยู่ข้างหน้า
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อคิดว่านางจะไปที่ตำหนักของไทฮองไทเฮา จึงรีบตามไป
ใครจะรู้ว่าเจียงเซี่ยนอ้อมห้องอุ่นตะวันออกไป ออกจากวังฉือหนิง และไปที่อุทยานหลวง
ทั้งสองคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ต่างมองเห็นความแปลกใจในดวงตาของอีกฝ่าย
ทว่าพวกนางกลับไม่กล้าแสดงออกมาแม้แต่นิดเดียว และก้มหน้าเดินอยู่ข้างหลังเจ
