เฮา “ไทเฮาเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตนเองเป็นอย่างมาก เรื่องใหญ่ขนาดนี้ อย่างไรไทเฮาก็ต้องตรวจสอบกระมัง?”
ไทฮองไทเฮาก็รู้ว่าเพราะเหตุนี้ ทว่ายังคงเอ่ยอย่างรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมากว่า “แต่จะไม่พูดอะไรเลยก็ไม่ได้เหมือนกันนี่นา? ตัวนางมีความเป็นแม่ตรงไหนบ้าง! ฝ่าบาทเป็นแบบนี้ ล้วนเป็นเพราะนาง…”
เจียงเซี่ยนช่วยไทฮองไทเฮาปอกส้ม หั่นสาลี่ และปลอบหญิงชราอยู่นานมาก ไทฮองไทเฮาถึงรู้สึกดีขึ้น
นางจึงเชิญไทฮองไท่เฟยกับไป๋ซู่มาเล่นไพ่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮา ไทฮองไทเฮาถึงอารมณ์ดีขึ้นอย่างสมบูรณ์
เจียงเซี่ยนก็เหมือนยกภูเขาออกจากอกไปด้วย สีหน้ามีความสุขและสบายใจ ถึงขนาดที่ว่าตอนกลางคืนที่กลับไปพร้อมกับไป๋ซู่ ไป๋ซู่ดึงแขนเสื้อของนางไว้ไม่ปล่อย จะให้นางบอกว่าหลายวันนี้ไปทำอะไรมาให้ได้ เจียงเซี่ยนแต่งเรื่องจากความทรงจำของชาติก่อนถึงผ่านไปได้
วันรุ่งขึ้นฉิงเค่อแอบบอกนาง “ทางฝ่าบาทกับไทเฮาต่างไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเจ้าค่ะ เมื่อเช้าตอนที่ฝ่าบาทกับไทเฮาไปตำหนักจินหลวนด้วยกัน ไทเฮายังถามว่าเสื้อกันหนาวของฝ่าบาทตัดไปถึงไหนแล้วอยู่เลยเจ้าค่ะ!”
ยิ่งเฉาไทเฮาข่มอารมณ์ไว้ได้ดีเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่าแผนการของเจียงเซี่ยนประสบความสำเร็จมากขึ้นเท่านั้น
เจียงเซี่ยนอารมณ์ดีมาก และตัดสินใจปล่อยเซียวหรงเหนียงไป ชาตินี้ก็ให้นางซักเสื้อผ้าให้คนอื่นอยู่ในฝ่ายซักล้างไปแล้วกัน
ส่วนมารดาของจ้าวสี่ นางคิดว่าซ่งเสี่ยนอี๋ก็เหมาะ
