มณ์ของไทฮองไทเฮาสงบลงเรียบร้อยแล้ว
นางกับเฉาไทเฮาปิดประตูคุยกันเกินครึ่งชั่วยาม
ตอนที่เฉาไทเฮาเดินออกมานั้นสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ต่างอะไรกับตอนมาเลย กระทั่งการแต่งหน้าก็หมดจด ไม่มีอะไรเละเทะแม้แต่นิดเดียว นางเจอเจียงเซี่ยนยกของว่างอย่างพวกผลไม้และขนมอบที่เตรียมนำเข้าไปให้พวกนาง ก็ยังเอ่ยชมกระโปรงที่เจียงเซี่ยนใส่วันนี้ด้วย “ที่ปักด้วยไหมทองกับไข่มุกนี้คืออะไรหรือ? ดอกกล้วยไม้หรือใบหลิว? งามมากเลย! พวกช่างเย็บปักของกองพระภูษาเป็นคนปักหรือ? วันหลังให้พวกนางปักดอกไม้ลงไปบนเสื้อคลุมที่ตัดให้ข้าใหม่ด้วยสักสองดอกดีกว่า”
เจียงเซี่ยนนับถือมาก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “กองพระภูษาเป็นคนปักเพคะ หากไทเฮาโปรดปราน หม่อมฉันจะแจ้งกองพระภูษา และให้พวกนางเอาตัวอย่างลายปักไปให้ที่วังของไทเฮาเพคะ”
เฉาไทเฮายิ้มพลางพยักหน้า และสั่งเฉิงเต๋อไห่ให้จำเรื่องนี้ไว้ แล้วออกจากวังฉือหนิงไป
—
เจียงเซี่ยนรีบไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
สีหน้าของไทฮองไทเฮายังหลงเหลือความโกรธอยู่ พอเห็นเจียงเซี่ยนเข้ามาก็อดที่จะบ่นไม่ได้ว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวใจนางทำด้วยอะไร? หลังจากตกใจและอึ้งไปในตอนแรกแล้วก็นั่งตีหน้าขรึมอยู่ตรงนั้น ไม่พูดอะไรสักคำ หากข้าถามอย่างร้อนใจ นางก็ยังคงทำท่ารำคาญ จนกระทั่งก่อนไป ถึงสั่งให้ข้าอย่าเพิ่งเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป ไว้ผ่านวันเกิดไปแล้วค่อยว่ากัน”
เจียงเซี่ยนรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกแล้ว
นางปลอบไทฮองไท
