โหย่วสามเค่อ ไป๋ซู่กลับมาแล้ว
ไป๋ซู่เปลี่ยนเสื้อผ้าไปพลาง บ่นกับนางไปพลาง “ยังดีที่เจ้าไม่ไป พวกเขาสร้างหอบรรพบุรุษบนภูเขาวั่นโซ่วแล้ว ในหอประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม และสีหน้าของพระโพธิสัตว์กวนอิมองค์นั้นก็เหมือนไทเฮาไม่มีผิด ตอนนั้นสีพระพักตร์ของฝ่าบาทก็เปลี่ยนเลย…หากไทฮองไทเฮาทรงทราบ จะเสียพระทัยแค่ไหนกัน”
มีคนชราอยู่ จัดงานวันเกิดไม่ได้
แต่เฉาไทเฮาไม่เพียงจัดงานวันเกิด ทว่ายังอนุญาตให้ผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาแอบเล่นลูกไม้สร้างหอบรรพบุรุษให้ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างนางไปโดยปริยายด้วย
ชาติก่อนนางก็ได้ยินแล้ว
ตอนนั้นนางโกรธเป็นอย่างมาก จนต้องไปดูพระพุทธรูปองค์นั้นให้ได้
หลังจากเฉาไทเฮาตาย นางก็ให้คนละลายพระพุทธรูปที่สร้างขึ้นด้วยการหลอมทองคำบริสุทธิ์ ฝังมุกและหยก แถมหนักถึงสามร้อยกว่าชั่งองค์นั้น
เวลานี้นางได้ยินเรื่องนี้ จึงไม่แปลกใจอะไรมากแล้ว
นางถามไป๋ซู่ “เฉาเซวียนไปหรือยัง? ข้าได้ยินคนพูดว่า หลายวันนี้เฉาเซวียนเตรียมงานวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาอยู่ที่ภูเขาวั่นโซ่วตลอด”
“เขาไปแล้ว!” ตอนที่ไป๋ซู่เอ่ยถึงเฉาเซวียนนั้น เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงมีความสุขเป็นอย่างมาก “แต่ฝ่าบาทรั้งข้าไว้ถามถึงเจ้านานมาก ข้าบอกว่าไทฮองไทเฮาให้เจ้าอยู่เล่นไพ่ในตำหนัก ฝ่าบาทก็ทรงต่อว่าเจ้า ว่าตอนนี้เจ้าไม่ยอมเล่นกับพวกเราแล้ว…ฝ่าบาทพระทัยแคบมาก หากครั้งหน้าฝ่าบาทถามขึ้นมา เจ้าก็อย่าหลุดปากไปแล้วกัน” พอเอ
