ยู่ในวัง เตรียมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินตลอดเวลา
นางถอนหายใจออกมายาวเหยียด แล้วเอ่ยว่า “หมอหลวงเถียนเห็นข้ามาตั้งแต่เล็กจนโต ก็เหมือนผู้ใหญ่ของข้า แม้เวลานี้เขาจะไม่อยู่สำนักหมอหลวงแล้ว แต่สำนักหมอหลวงส่วนใหญ่ก็เป็นลูกศิษย์ของเขาหรืออดีตเพื่อนร่วมงาน พวกเราลองไปหาเขาดีหรือไม่? แล้วยังเกาหลิ่งอีก ต้องเปลี่ยนตัวเขาหรือไม่?”
“เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไป” ท่านลุงปลอบนาง “อ๋องเจี่ยนไม่ใช่คนธรรมดา ในเมื่อเขาออกหน้ากับราชสำนักและสำนักหมอหลวงแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องเข้าไปยุ่งแล้ว…” พอเอ่ยถึงตรงนี้ ท่านลุงก็ก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อยและกระซิบข้างหูนาง “ในเมื่อทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ความลังเลจะนำภัยมาสู่ตน เวลานี้ตระกูลเจียงของพวกเรากับตระกูลหวังหลายสิบคนล้วนอยู่ในกำมือเจ้า พวกเราจะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว เจ้าต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด”
ท่านลุงกลัวว่านางยังเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยากับจ้าวอี้
นางโกรธจนตัวสั่นตลอด ครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า “ท่านลุง ไม่รู้ว่าจ้าวอี้เหยียดหยามข้าอย่างไรงั้นหรือ? เขาอยากให้ตระกูลเจียงช่วยก็ช่วย ทำไมต้องให้ข้าเป็นฮองเฮาด้วย?”
“ไม่ใช่ว่าข้าออกเรือนไม่ได้เสียหน่อย!”
“ตอนนั้นหากไม่ใช่ว่าเขาอ่อนน้อมถ่อมตน และข้าก็คิดว่าผู้ชายตระกูลจ้าวส่วนใหญ่มีความรู้สึกลึกซึ้ง เฉาไทเฮาไม่ให้เขาพบข้า เขาก็แอบออกมาจากวังเฉียนชิงเพียงเพื่อคุยกับข้าไม่กี่คำ ไม่ว่าเฉาไทเฮาจะว่าเขาอย่างไร เขาเห็นอะไรดีก็ย
