งนั้นพลันรวมแสงกลายเป็นจุดมุ่งหมาย
ชั่วขณะเดียว แรงกดอันหาที่เปรียบมิได้พลันถาโถมลงบนตัวจงกวงเพียงแค่แวบตาเดียว ผู้ที่กำลังผลักดันแดนมงคลก็ราวกับโดนกระแทกอย่างหนัก
“เพล้ง!”
แดนมงคลถ้ำสุริยันที่เหลือเพียงใจกลางอันแหลกสลายก็แตกเป็นรอยร้าวมากมาย ดูราวกับจะถูกจ้องจนแหลกละเอียดในอีกเพียงครู่
ระดับไม่เทียบเท่ากันเลยแม้แต่น้อย
แต่ในห้วงนั้นเอง บนท้องฟ้ากลับมีหิมะขาวโพลนตกโปรยปราย มือข้างหนึ่งเปล่งประกายดั่งหยกขาวลอยลงมาตรงแดนมงคล
“ครืน!”
ฝ่ามือหยกแผ่แสงอันรุ่งโรจน์ พลังเวทอันยิ่งใหญ่ผสานแดนมงคลที่กำลังแตกสลายเข้าเป็นหนึ่งอีกครั้ง ฟื้นฟูจนรอยร้าวทั้งหลายเลือนหายไป
ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน!
เห็นเพียงเจินจวินหญิงผู้นี้ซึ่งเป็นชื่อเสียงอื้ออึงในนิกายศักดิ์สิทธิ์ กำลังมองขึ้นไปยังดวงเนตรม่วงด้วยแววตาตื่นเต้น ปราศจากความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
“เป็นระดับขั้นปลายจริงๆ ด้วย!”
สิ้นคำกล่าวของชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน แววตางามของนางก็พลันฉายแสงโลหิต
จากนั้นจึงหันไปยังจงกวง กล่าวเย็นชา
“เจ้าทำต่อไปเถิด”
จงกวงเจินเหรินมิได้ตอบ แต่ใช้แรงทั้งหมดผลักดันแดนมงคล พลิกกลับกระแสของธาตุดินเฉิน ค่อยๆ บินขึ้นไปยังทิศที่เป็นจุดตะเกียงดับแสง
“ข้าอยากรู้จริงว่าเจ้าคืออั้งเซียวหรือไม่!” *(ชื่อเก่าอ่างเซียว)
สิ้นวาจานั้น ณ ราชสำนักเต๋า แดนสุขาวดี นิกายกระบี่หยก และดินแดนโพ้นทะเล ก็มีเจินจวินผู้รวมโอสถหายตัวไปพร้อมกัน มิช้
