ไม่รู้เรื่องนี้เลยจริงๆ “เกิดอะไรขึ้น?”
“เขาหาคุณค่าของตัวเองในทีมไม่เจอ ถึงแม้เขาบอกว่าจะเป็นนักการทูตของทีม แต่นักเรียนที่มาจากสถาบันศูนย์กลางลูกเสือรวมถึงอู่จย่ง หลี่อิงเจี๋ยและคนอื่นๆ ความจริงแล้วยังคงชอบติดต่อกับฉีหลงอยู่ดี บทบาทของเซี่ยอี๋ก็เลยกระอักกระอ่วนมากตั้งแต่แรกเริ่มจริงๆ” หลิงหลานบอกสถานการณ์อับจนของเซี่ยอีในตอนนั้นออกมาอย่างตรงประเด็น
หานจี้จวินย้อนนึกกลับไปก็พบว่าเป็นแบบนี้จริงๆ เขาเลยกล่าวด้วยสีหน้าละอายใจว่า “ขอโทษทีนะ ลูกพี่ ฉันมองข้ามเรื่องนี้ไป ในฐานะที่เป็นเสนาธิการของทีม แต่ฉันกลับไม่สังเกตเห็นว่าสภาพจิตใจของลูกทีมไม่มั่นคง ฉันบกพร่องต่อหน้าที่ในเรื่องนี้แล้ว”
“ตอนนั้นพวกเราเพิ่งเข้าโรงเรียนทหาร จุดยืนยังไม่มั่นคงก็มาเจอการท้าประลองของกลุ่มหุ่นรบเหลยถิง ความสนใจของทุกคนเลยไปอยู่ที่การประลอง ดังนั้นการที่มองข้ามก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก” หลิงหลานอธิบายความจริงออกมาทำให้หานจี้จวินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
“ถึงแม้ตอนนั้นเซี่ยอี๋จะหาวิธีแสดงคุณค่าของตัวเองออกมาได้ ทว่าในสายตาฉัน มันไม่เหมาะสมเอามากๆ แต่ว่าตอนนั้นมันสามารถทำให้เซี่ยอี๋หลุดพ้น
