องตัวเองตอนที่ไอพลังหายไปจนหมด ดวงหน้านั้น…เป็นปัญหาจริงๆ
เสี่ยวซื่อเข้าใจความหมายของหลิงหลานดี เขาเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยว่า “หมายความว่าลูกพี่ไม่อยากเก็บไอพลังนี้ในโลกภายนอกสินะ” เสี่ยวซื่อหวนนึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มอบอุ่นที่ตัวเองเห็น…เขากดหัวใจของตัวเองฉับพลัน ก่อนจะหายตัวไปจากห้วงจิตใจในพริบตา
หลิงหลานมองห้วงจิตใจที่จู่ๆ ก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน ก่อนจะลอบส่ายหน้า เสี่ยวซื่อคนนี้ใจร้อนบุ่มบ่าม ยังสุขุมไม่พอ แต่คิดดูแล้วเขาดูเหมือนเพิ่งจะอายุสี่ห้าขวบเอง หลิงหลานรู้สึกว่านี่เข้าใจได้…
หลิงหลานลืมไปชั่วขณะว่า เสี่ยวซื่อที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้ได้อยู่เป็นเพื่อนเธอมาสิบกว่าปีแล้ว อันที่จริงแล้ว เสี่ยวซื่อมีอายุไม่น้อยเลยจริงๆ
เสี่ยวซื่อที่กลับมาในมิติการเรียนรู้ วินาทีถัดมาก็ปรากฏตัวขึ้นในมิติของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง
“ทำให้เย็นที หมายเลขหนึ่ง” ขอบตาของเสี่ยวซื่อมีหยดน้ำตาสองหยด สีหน้าดูตื่นตระหนก
“ฮึ!” อาจารย์หมายเลขหนึ่งแค่นเสียงเย็น แล้วแช่แข็งเสี่ยวซื่อในโลกน้ำแข็งทันที จนกลายเป็นโลงน้ำแข็งโปร่งใส
เวลานี้เอง พื้นที่ข้างๆ อาจารย์หมายเลขหนึ่งพลันแยกออกเป็นหลายรู เผยให้เห็นดวงหน้าของอาจารย์หลา
