“มีเรื่องด่วนต้องรายงาน”
คำพูดนี้ทำให้โทสะของคนผู้นั้นลดลงไปไม่น้อยทันที เขาหันหน้ามองไปทางด้านใน
ด้านในมีคนอยู่สองคน พวกเขากำลังศึกษาแผนที่อยู่ หนึ่งในนั้นได้ยินเสียงวุ่นวายทางฝั่งนี้ ร่างกายพลันแข็งทื่อ ส่วนอีกคนก็เงยหน้าเอ่ยยิ้มแย้มเหมือนไม่สนใจว่า “เสี่ยวเกา ไม่เ เป็นไร ให้เขาเข้ามาได้”
สีหน้าของเสี่ยวเกาถึงค่อยอ่อนโยนลง เขาชี้ไปที่หลิงหลานแล้วกล่าวว่า “นาย เข้าไปรายงาน!” จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่พวกฉีหลงและพูดว่า “พวกนายก็อยู่ที่นี่ ห้ามวุ่นวายเด็ดขาด”
หลิงหลานห้อยมือขวาลงทำสัญญาณมือให้พวกลูกทีมด้านหลังอย่างรวดเร็ว ชายที่ยิ้มแย้มมองหลิงหลานเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้มองข้ามการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของหลิงหลาน แววตาของเขาหดลงฉั บพลัน
เวลานี้เอง อีกคนที่ตัวแข็งทื่อพลันอ้าปาก กำลังอยากตะโกนเสียงดังว่า “ศัตรูบุก...”
น่าเสียดายที่เขายังไม่ทันได้ตะโกนออกมา ดวงตาสองข้างของเขาพลันเหลือกขึ้น ก่อนที่จะล้มลงไป คนที่อยู่ข้างกายเขามองเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะสังเกตเห็นกระบอกเข็มฉีดยาที่โผล่ ออกมาครึ่งหนึ่งบนลำคอของเขา แววตาของชายคนนั้นก็เย็นเยียบอีกครั้ง
ที่แท้หลิงหลานซัดเข็ดฉีดยาสลบใส่อีกฝ่ายในชั่ววินาท
