ูเก่อจิ่งหมิงส่ายหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจื่อน นี่ตบหน้ากันหรือเปล่า?
“ฉันไม่คิดว่าพวกนายจะใจกล้ากันขนาดนี้ บุกโจมตีฐานที่มั่นโดยทิ้งหุ่นรบไว้แล้วลอบเข้ามาแค่ตัว พวกนายไม่กลัวตายกันเลยหรือไง?” จูเก่อจิ่งหมิงไม่เข้าใจความบ้าบิ่นของหกคน นตรงหน้าเขาเลย ในสายตาของเขา การกระทำเช่นนี้ของอีกฝ่ายไม่ต่างจากส่งตัวเองไปตายอย่างไม่ต้องสงสัย
“เพราะว่าไม่มีใครคิดว่าจะมีคนกล้าส่งตัวเองไปตาย ดังนั้นพวกเราถึงยืนอยู่ที่นี่ไง” หลิงหลานเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
จูเก่อจิ่งหมิงได้ยินคำกล่าวสีหน้าก็กระตุกขึ้นทันใด จากนั้นเขาก็ถอนหายใจอีกครั้งและพูดว่า “ก็จริง อยู่ในสนามรบ ทำได้ทุกอย่างเพื่อชัยชนะ ชีวิตไม่ใช่สิ่งสำคัญเพียงอย่างเดียว ฉันทำพลาดไป ฉันไม่ได้เห็นการต่อสู้ประจัญบานเป็นสงครามที่แท้จริง แต่นายทำ ดังนั้นนายถึงชนะแล้ว”
หลิงหลานไม่พูดอะไร เธอแค่กวาดตามองรอบเต็นท์เท่านั้น ก่อนจะพบเครื่องส่งสัญญาณวิทยุทันที เธอเพิ่งจะก้าวขึ้นมาก็ได้ยินจูเก่อจิ่งหมิงกล่าวว่า “ฐานที่มั่นของโรงเรียนทหารชายที สองเป็นของในกระเป๋าพวกนายแล้ว ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่าชั่วโมงก่อนจะออกจากการต่อสู้ประจัญบาน ผู้บัญชาการหลิงไม่ควรรีบร้อนตอนนี้นะ และฉัน
