ู้ว่าหลอกหลิงหลานไม่ได้ ก็เอ่ยพยักหน้าบอก ว่า “แน่นอน ผู้บัญชาการหลิงรู้ดีว่าฐานที่มั่นต้องอาศัยเครื่องส่งสัญญาณวิทยุของผู้บัญชาการถึงจะจุดแสงไฟได้”
หลิงหลานได้ยินคำกล่าว มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย เธอออกแรงบดขยี้นิ้วมือช้าๆ เครื่องส่งสัญญาณวิทยุนั้นถูกหลิงหลานบีบจนแหลกเป็นผุยผงทันที สุดท้ายหลิงหลานก็ดีดนิ้วเบาๆ ทีหนึ่ง เศษผงที่เหลืออยู่บนนิ้วมือก็ร่วงลงพื้นจนหมด ไม่เหลือร่องรอยอีก
ฉากนี้ทำให้จูเก่อจิ่งหมิงเลิกคิ้วขึ้น ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ทำไม หรือว่าแค่ข่มขู่เขาเท่านั้น?
หลิงหลานค่อยหันหน้ามองไปที่จูเก่อจิ่งหมิง แล้วกล่าวอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “ยังมีเวลาอยู่นิดหน่อย งั้นฉันจะฟังคำถามของนายก็ได้”
จูเก่อจิ่งหมิงดีใจมาก สาเหตุที่เขาอยากถามคำถามก็เพราะอยากถ่วงเวลา เจี่ยงเส่าอวี่พาทีมจากไปได้สิบสองชั่วโมงแล้ว ถ้าเกิดทุกอย่างราบรื่น เกรงว่าเวลานี้พวกเขาคงจะบุกโจมตีฐาน ที่มั่นของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งแล้ว และพวกคนตรงหน้าน่าจะยังไม่รู้เรื่องนี้ เขาอาจจะยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์อยู่
จูเก่อจิ่งหมิงสงบจิตใจ แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า “ฉันอยากถาว่า พวกนายลอบเข้ามาในเขต Q ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าพวกนาย
