บทที่ 103 ชุดไว้ทุกข์ (2)
สถานที่แห่งนี้มีความชอบมาพากลไม่น้อย
เฝ่ยไป๋ลู่เข้าร่วมการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าเป็นครั้งแรก เลยยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่
มันยากที่จะได้เจอคนแปลกหน้า แค่ไม่กี่ก้าวเธอก็ไล่ตามเหมียวจื่ออั๋งทัน
ทันใดนั้น เหมียวจื่ออั๋งที่วิ่ง ๆ อยู่ก็โดนคนคว้าด้านหลังคอเสื้อเอาไว้ ราวกับว่าถูกคนฉวยชะตากรรมของเขาไว้ที่คอ
จบเห่ ถูกไล่ตามทันแล้ว!
เหมียวจื่ออั๋งตัวสั่น หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมาจากตัวจนรู้สึกเจ็บไปหมด
เขาหลับตาปี๋ ไม่กล้าหันไปมองคนที่อยู่ด้านหลัง “คุณผีสาว ปล่อยผมไปเถอะ! ไตของผมไม่ดี เอวก็ปวด ไม่มีพลังหยาง อย่าดูดพลังผมจนกลายเป็นผีดิบเลย…”
พื้นที่รกร้างว่างเปล่า สะท้อนเสียงร้องขอวิงวอนที่อ่อนแอของเขาให้ดังก้อง
เสียงก้องกังวานดังต่อเนื่องไม่รู้จบ
เฝ่ยไป๋ลู่ “…หุบปาก!”
ร้องตะโกนดังลั่นแบบนี้ในสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจน เจ้านี่ไม่อยากอยู่แล้วหรือยังไง?
เหมียวจื่ออั๋งตัวแข็งทื่อ ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง นี่เป็นผีสาวอารมณ์ไม่ดี
“นายเองก็เข้าร่วมแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋าด้วยงั้นเหรอ?” เฝ่ยไป๋ลู่คลายมือจากการควบคุมเหมียวจื่ออั๋ง แล้วลอบมองเขาหัวจรดเท้า
‘ด้วย’อย่างนั้นเหรอ?
เป็นไปได้หรือเปล่าว่าคนคนนี้ไม่ใช่ผีสาว แต่เป็นปรมาจารย์เต๋า?
เหมียวจื่ออั๋งลืมตาขึ้นเล็กน้อย ครั้นเห็นเฝ่ยไป๋ลู่กำลังมองตนเองด้วยใบหน้าที่สงบ ท่าทางไม่เหมือนพวกคนชั่ว แล้วก็ดูไม่เหมือนผีร้า