ได้อย่างแน่นอน.…ประสบการณ์บอกเขาว่าจะต้องตีมึนปล่อยผ่านไป!
“หลิงเซียว!” พอเห็นการออดอ้อนไม่มีประโยชน์ หลานลั่วเฟิ่งก็เปลี่ยนเป็นสิงโตคำรามทันที แผดเสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว ให้ตายสิ ใจกล้าแล้ว กล้าเมินฉันแล้วสินะ?!
หลิงเซียวกุมขมับอย่างจนปัญญา เขาลังเลสักพัก ในที่สุดก็หันตัวมาแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนว่า “ลั่วเฟิ่ง มีเรื่องอะไรเหรอ?”
“ฉันอยากเจอหลานเอ๋อร์!” หลานลั่วเฟิ่งเอาสองมือเท้าสะเอว บอกความต้องการของเธอออกมาด้วยท่าทางราวกับราชินี
อย่างที่คิดไว้จริงๆ! หลิงเซียวพูดกล่อมด้วยใบหน้าอ่อนโยนว่า “ได้ๆๆ ไว้หลังจากการต่อสู้ประจัญบาน ฉันจะหาโอกาสให้พวกเธอเจอกันนะ”
“ความหมายของฉันคือเจอเดี๋ยวนี้!” หลานลั่วเฟิ่งจะให้โอกาสหลิงเซียวตีมึนได้อย่างไร ก็เหมือนกับหลิงเซียวที่เข้าใจเธอ เธอเองก็รู้ดีว่าหลิงเซียววางแผนการร้ายอะไรบางอย ย่างภายใต้รอยยิ้มอ่อนโยนเต็มดวงหน้านั้น
“วันนี้หลานเอ๋อร์สู้ตั้งหลายรอบ จะต้องเหนื่อยแล้วแน่ๆ อย่าไปกวนลูก ปล่อยให้ลูกพักผ่อนไม่ดีกว่าเหรอ...” หลิงเซียวทำหน้าเป็นห่วงเอาอก
