น้าและน้ำเสียงของหลิงหลานยังคงเย็นยะเยือกอย่างไร้ที่สิ้นสุด แต่เฉียวถิงยังคงสัมผัสได้ว่า หลิงหลานไม่ได้กดดันอย่างรุนแรงเหมือนในตอนแรกแล้ว นี่ทำให้ความรู้สึกมากมายสับสนปนเปขึ้นในใจเฉียวถิง ไม่นึกเลยว่า เขา เฉียวถิงก็มีช่วงเวลาที่โดนคนข่มเหงเหมือนกัน นี่เป็นผลกรรมที่เขากดขี่คนอื่นในตอนนั้นหรือเปล่า?
เฉียวถิงยิ้มขื่น เขาปลุกใจตัวเองให้ฮึกเหิม ก่อนจะมองไปยังสมาชิกกลุ่มเหลยถิงที่แนบชิดมุมกำแพงคนนั้นแล้วกล่าวว่า “ไปกันเถอะ!”
สมาชิกกลุ่มคนนั้นรีบพุ่งเข้ามา ทำหน้าเหมือนรอดพ้นจากภัยพิบัติ ตอนที่หลิงหลานเปิดเขตแดนเมื่อสักครู่นี้ ถึงแม้เขาไม่ได้อยู่ข้างในเขตแดน แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังทำลายล้างสายหนึ่ง เขาเกือบนึกว่าตัวเองจะตายตรงนี้แล้ว เวลานี้ได้ยินหัวหน้ากลุ่มของตัวเองกำลังพาเขาออกไป เขาก็รีบพุ่งตามเข้าไปติดๆ ไม่กล้ารั้งอยู่อีกต่อไป ความเร็วนั้นราวกับว่าด้านหลังมีผีร้ายตามติดก็ไม่ปาน พริบตาเดียวก็วิ่งออกไปจากห้องควบคุมแล้ว
ก่อนที่เฉียวถิงจะจากไป เขามองหลิงหลานแวบหนึ่งอีกครั้ง แววตาดูซับซ้อนอย่างยิ่งยวด…เขาที่ใจเย็นลงแล้วรู้ดีว่า เมื่อสักครู่หลิงหลานออมมือให้แล้ว
คนของเหลยถิงออกไปจากศูนย์บัญช
