ียร์ที่เดิมทีคึกคักเริ่มเบาลง จนกระทั่งท้ายที่สุดก็เปลี่ยนเป็นความเงียบกริบ นักเรียนทหารทุกคนคล้ายกับหวนกลับไปยังค่ำคืนนั้นอีกครั้งตามเสียงเพลงนี้ สงครามที่รุนแรงโหดร้าย ความรู้สึกที่ไร้ความสามารถในตอนนั้นมาเยือนอีกครั้ง ทั้งสนามเปลี่ยนเป็นความเงียบงัน ทุกคนต่างยืนสงบนิ่งไว้อาลัยให้กับเพื่อนและเพื่อนร่วมโรงเรียนผู้บริสุทธิ์ที่ล่วงลับไปในค่ำคืนนั้น…
“ฟังหลี่อินเฟยร้องเพลงสดๆ แล้วยิ่งรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของเสียงแห่งความเสื่อมโทรมอีกฝ่ายเลย” ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็อดโผล่หัวออกมาไม่ได้ เขายังไม่เคยเห็นความสามารถของพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน ไม่นึกเลยว่าสามารถควบคุมอารมณ์ของผู้คนสี่หมื่นห้าหมื่นคนจากทั้งสนามได้
“แข็งแกร่งมากจริงๆ ไม่มีทางป้องกันเสียงแห่งความเสื่อมโทรมได้เลย!” ถึงแม้หลิงหลานรู้อยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายใช้ความสามารถของพรสวรรค์ แต่เธอยังคงรู้สึกว่าไพเราะมาก ไม่อยากต่อต้าน ความรู้สึกแบบนี้ทำให้หลิงหลานลอบขมวดคิ้ว ถ้าเกิดมีคนใช้ประโยชน์จากความสามารถแบบนี้พยายามส่งผลต่อการตัดสินใจของเธอละก็ เธอจะหลงกลหรือเปล่านะ?
“เพราะว่าเสียงแห่งความเสื่อมโทรมไม่ใช่ความสามารถโจมตี เธออยู่สายธรรมชาติ ขอเพียงผ
