ู้ปลุกพรสวรรค์ไม่มีเจตนาร้ายก็ไม่มีใครทำการป้องกัน” เสี่ยวซื่อค้นเจอข้อมูลที่เกี่ยวข้องในคลังข้อมูลของตัวเองพลางอธิบายว่า “ก็เหมือนชีตาห์ของเธอที่มีพรสวรรค์คล้ายคลึงกัน ทำให้คนอดเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเขาเองไม่ได้ ขอเพียงเขาไม่มีเจตนาร้ายต่อเธอ ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา”
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานเผลอจ้องมองไปที่หลี่หลานเฟิง แต่กลับพบว่าหลี่หลานเฟิงขมวดคิ้วแน่น ราวกับไม่ชอบเสียงร้องของหลี่อินเฟยมากๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หลิงหลานมึนงงสุดขีด ควรรู้เอาไว้ว่า ต่อให้เป็นหลี่ซื่ออวี๋กับฉางซินหยวนที่ตอนแรกหมกมุ่นอยู่ในการวิจัย พอเสียงเพลงของหลี่อินเฟยดังขึ้นมาก็หยุดการศึกษาวิจัยของตัวเองอย่างควบคุมไม่อยู่ และจมเข้าสู่เสียงเพลงของเสียงแห่งความเสื่อมโทรม
เสี่ยวซื่อรู้สึกได้ถึงความสงสัยของหลิงหลานทันที เขาเองก็รู้สึกว่าแปลกพิกลอยู่บ้างเหมือนกันเลยค้นข้อมูลในคลังข้อมูลอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง สามวินาทีให้หลัง ในที่สุดก็เจอสิ่งที่เรียกว่าสมมติฐานทางการวิจัยว่า “ลูกพี่ ในคลังข้อมูลบอกว่า มีความเป็นไปได้สูงว่าพรสวรรค์ที่คล้ายคลึงกันจะมีการต่อต้าน ถึงแม้เสียงแห่งความเสื่อมโทรมของหลี่อินเฟยกับพรสวรรค์ของชี
