บบนี้จะกลายเป็นลูกสาวที่หลิงเซียวพอใจได้เหรอ?” หลิงหลานถามเสี่ยวซื่อด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน เธอถูกมิติการเรียนรู้สั่งสอนจนกลายเป็นเพชฌฆาตเลือดเย็นไร้ความปรานี ไม่อาจกลายเป็นลูกสาวที่น่ารักอ่อนหวานในสายตาของหลิงเซียวได้อีกต่อไปแล้ว
คำถามของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่ออึ้งไป หลังจากนั้นดวงหน้าทั้งดวงของเขาก็ดูขมขื่นใจ เขาตระหนักได้ว่าที่ลูกพี่ของตนพูดมาก็ไม่ผิด เขาที่คุ้นชินกับลูกพี่ที่เย็นชาทรงอำนาจ ไม่อาจจินตนาการถึงพี่สาวที่ดูอ่อนหวานละมุนแบบนั้นได้จริงๆ ดังนั้นเขาเลยปลอบโยนด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเสียใจว่า “ลูกพี่ เสียใจด้วยนะ!”
หลิงหลานดีดหน้าผากเสี่ยวซื่ออย่างจนปัญญา เมินสายตาวิจารณ์ของเสี่ยวซื่อก่อนจะเอ่ยด้วยความหดหู่ใจนิดหน่อยว่า “ได้แต่ก้าวต่อไปทีละก้าว ถ้าเกิด…” เธอไม่ได้กล่าวต่อว่า ถ้าเกิดวันไหนเธอฝ่ากำแพงในใจได้แล้ว บางทีเธออาจจะเรียกหลิงเซียวว่า ‘พ่อ’ กับปากของเธอเอง
หลิงหลานเก็บความรู้สึกอย่างรวดเร็ว หลังจากที่สอบถามสภาพของคนอื่นๆ รู้ว่าทุกคนไม่ได้รับบาดเจ็บแล้ว เธอก็เตรียมตัวพาทีมไปยังเขตที่พักอย่างรวดเร็ว หลิงหลานรู้ดีว่า พ่อของเธอจะต้องรีบไปสะสางเรื่องราวที่นั่นแล
