ับ?” หลิงหลานเอ่ยถามอย่างเย็นชา สายตาที่เย็นชานั้นทำให้หยางอีหลงรู้สึกความหนาวเหน็บจู่โจมเข้าที่หัวใจ เขารีบหลบเข้าไปด้านใน ตะโกนว่า “ร้อยเอกหลัว มีคนมาหาครับ”
แววตาของฉีหลงวาวโรจน์เมื่อได้ยินคำกล่าว เขากระโดดลงมาจากเตียงชั้นบนโดยพลัน ก้าวเท้าแค่สองสามก้าวก็มาถึงหน้าประตู พอเห็นดวงหน้าที่ดูคุ้นเคยของลูกพี่ตน เขาพลันตื่นเต้นมาก “หัวหน้า ในที่สุดนายก็มา”
เสียงร้องคำว่าหัวหน้าของฉีหลงทำให้คนอื่นๆ ในห้องเด้งตัวขึ้นด้วยความตื่นเต้นแล้วทยอยกันวิ่งออกมา
หยางอีหลงเห็นดังนั้นก็ลอบพูดไม่ออก แต่เมื่อนึกถึงความรู้สึกที่คนหน้าประตูมอบให้เขา ในใจก็รู้ชัดเจนว่าทำไมสมาชิกทีมหุ่นรบเหล่านี้ถึงได้ตื่นเต้นกันขนาดนี้ และก็มีเพียงคนแบบนั้นถึงจะสามารถทำให้ทหารหุ่นรบที่เย่อหยิ่งกลุ่มนี้ศิโรราบได้ แค่แววตานั้น หยางอีหลงก็รู้ว่าหัวหน้าทีมคนนั้นต้องเป็นยอดฝีมือแน่นอน เนื่องจากเขาเคยสัมผัสแรงกดดันแบบนั้นได้จากบนตัวหัวหน้าของหน่วยรบเหลยกวงเหมือนกัน
เมื่อเห็นเพื่อนอีกสองคนชะโงกหัวสอบถามเขาว่าอีกฝ่ายเป็นใคร หยางอีหลงลอบส่งสัญญาณว่าอย่าพูดมาก นอนหลับต่อไปไม่ต้องรบกวนพวกเขา
สำหรับทหารฝ่ายพลาธิการหุ่นรบอย่างพวกเขาแล้ว บุคคลระดับหัวหน้าทีมคือตัวตนที่อยู่สูงมาก เขาไม่อยากทำให้หัวหน้าทีมคนนั้นไม่พอใจ
พวกฉีหลงทยอยกอดหลิงหลานทีละคนด้วยความตื่นเต้น หลังจากนั้นค่อยมองไปยังดวงหน้าคุ้นเคยที่เอาแต่ยิ้มแย้มตลอดยืนอยู่ข้างกายห
